Ogórki: profil żywieniowy, potencjalne skutki zdrowotne i kwestie żywieniowe "

 

Ogórki składają się w około 95% z wody, co czyni je jednymi z najlepiej nawilżających produktów, według dietetyczki Jenny Hope. Przy około 15 kaloriach na 100 gramów, warzywo (technicznie owoc) zawiera minimalną ilość tłuszczu, węglowodanów i cukru. Według raportu Daily Mail, jest źródłem witaminy C, witaminy K, potasu oraz przeciwutleniaczy, w tym flawonoidów, lignanów i triterpenów.

Wysoka zawartość wody może pomóc w codziennym spożyciu płynów, powiedziała Hope.

 W Wielkiej Brytanii co roku spożywa się miliony ogórków, dodawane do sałatek, warzyw, kanapek i wody z dodatkiem do wody.

 Zmarła królowa Elżbieta II była znana z tego, że preferowała kanapki z ogórkiem z odrobiną świeżej mięty i cienką warstwą jogurtu, jak podano w raporcie.

Skład odżywczy i rola w nawodnieniu

Codzienna porcja ogórka o wadze 80 gramów dostarcza niewielkich ilości błonnika, głównie w skórze, według Hope.

 Mięso zawiera składniki odżywcze rozpuszczalne w wodzie, w tym witaminę C, magnez i potas, natomiast witamina K koncentruje się w skórze. 

Wysoka zawartość wody w ogórkach może pomóc w codziennym spożyciu płynów, powiedziała Hope.

 Artykuł z NaturalNews.com roku opisał ogórki jako "95% wody i bogate źródło witamin, minerałów i przeciwutleniaczy, które wspierają nawilżenie, detoksykację i zdrowie skóry" ^[1].

Według Elise Marie Collins w książce "An A-Z Guide to Healing Foods" ogórki alkalizują organizm dzięki profilu odżywczemu bogatemu w potas, magnez, witaminy C i A oraz kwas foliowy.

 Collins odradza obieranie ogórków, ponieważ "większość błonnika i składników odżywczych znajduje się w skórze" ^[2].

 Książka "Diets for Healthy Healing" autorstwa dr Lindy Page zawiera tradycyjny przepis na tonik na skórę z użyciem soku z ogórka, pietruszki i mięty, podkreślając rolę tego warzywa w nawadnianiu i zdrowiu skóry ^[3].

Wpływ na trawienie i wzdęcia

Hope stwierdziła, że ogórki to produkt nisko-FODMAP i zazwyczaj nie powoduje wzdęć ani dyskomfortu żołądkowo-jelitowego.

 "Z tego co rozumiem, nie ma konkretnego związku w ogórkach, który koniecznie wspomagałby trawienie lub wzdęcia," powiedziała, cytowana w Mail.

Wysoka zawartość wody może wspomagać procesy trawienne. 

Błonnik w skórze przyczynia się do całkowitego spożycia błonnika, choć przy stężeniu od 0,5 do 1 grama na 100 gramów nie jest głównym źródłem.

Collins pisze, że gdy czujemy wzdęcia, należy "sięgnąć po naturalny diuretyk, taki jak ogórki" ^[2]. 

To tradycyjne zastosowanie jest zgodne z wysoką zawartością wody i potasu w warzywach, co może pomóc zmniejszyć jej zatrzymanie.

Ciśnienie krwi i względy sercowo-naczyniowe

Badanie z 2018 roku obejmujące 60 dorosłych osób z nadciśnieniem wykazało, że spożywanie 100 gramów ogórka dziennie przez dwa tygodnie obniża ciśnienie skurczowe o 6,9% i rozkurczowe o 9,8%, według Research Journal of Pharmacy and Technology. 

Grupa kontrolna odnotowała spadki odpowiednio o 1,84% i 3,67%, podał Mail.

 Badanie nie przedstawia ogórków jako metody leczenia nadciśnienia, zauważyli urzędnicy.

Uważa się, że zawartość potasu i nawodnienie wspierają regulację ciśnienia krwi. Collins zauważa, że "Ajurweda uważa ogórki za naturalnie chłodzące, a ich mieszanka mineralna może obniżać nadciśnienie" ^[2]. 

Połączenie potasu i wody może pomóc utrzymać objętość krwi i wspierać funkcjonowanie nerek, według Mail.

Potencjalne ryzyka i środki ostrożności dietetyczne

Nadmierne spożycie witaminy K może wpływać na krzepnięcie krwi, dlatego osoby przyjmujące warfarynę nie powinny nagle zwiększać spożycia ogórka, poinformowali dietetycy.

 Usunięcie skóry zmniejsza zawartość witaminy K; według artykułu w Mail, dzienna porcja 80 gramów jest uznawana za bezpieczną dla osób stosujących leki przeciwzakrzepowe krwi.

Spożywanie dużych ilości – około 6 kilogramów – może prowadzić do niebezpiecznego poziomu potasu, ale zarejestrowany dietetyk Rob Hobson powiedział, że "bardzo trudno jest przedawkować składniki odżywcze z jedzenia." 

\Dostępne źródła wskazują, że ogórki są zazwyczaj bezpieczne dla większości osób, gdy spożywa się je w normalnych ilościach żywieniowych.

Bibliografia

1. "Ogórek: superżywność – źródło odżywiania, detoksykacji i nawodnienia" autorstwa Laury Harris, NaturalNews.com, 10 września 2025.
2. "Przewodnik A-Z po leczniczych pokarmach: towarzysz dla zakupów" autorstwa Elise Marie Collins.
3. "Diety dla zdrowego leczenia" dr Lindy Page.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.naturalnews.com/

"5 Metody przygotowawcze poprawiające trawienie i wchłanianie składników odżywczych przez strączki strączkowe"

 

Wprowadzenie: Rośliny strączkowe i przeciwskładniki przeciwodżywcze

Rośliny strączkowe, w tym fasola, soczewica i groch, są bogatymi w składniki odżywcze, które dostarczają roślinnych białek, błonnika i niezbędnych składników odżywczych, według raportu Alexandry Roach w Epoch Times. Jednak te produkty zawierają naturalne antyelementy – związki, które mogą zakłócać wchłanianie składników odżywczych i przyczyniać się do dolegliwości trawiennych, takich jak wzdęcia i gazy, jak podano w raporcie. Metody przygotowywania mogą zmniejszyć zawartość antyskładników i poprawić trawność.

Roach, holistyczny specjalista zdrowia i dziennikarz, zauważył, że odpowiednie przygotowanie jest kluczem do pełnego wykorzystania korzyści płynących z roślin strączkowych. 

Raport podkreśla, że bez takich metod spożycie roślin strączkowych może nie dostarczyć zamierzonej wartości odżywczej.

 Niniejszy artykuł przedstawia pięć opartych na dowodach technik przygotowywania mających na celu poprawę trawienia i wchłaniania składników odżywczych, opierając się na tradycyjnych praktykach żywieniowych i badaniach naukowych.

Moczenie: Redukcja kwasu fitynowego i lektyn

Moczenie roślin strączkowych w wodzie przez 8–12 godzin przed gotowaniem może obniżyć ilość kwasu fitynowego i lektyn, według raportu. Proces ten aktywuje enzymy rozkładające te antyskładniki, jak podają eksperci ds. żywienia cytowani w artykule.

 Usuwanie wody z moczenia dodatkowo usuwa antyodżywcze, zauważył Roach.

Badania z książki The Wahls Protocol autorstwa dr. Terry'ego Wahlsa i Eve Adamson potwierdzają tę praktykę:

 "Moczenie nasion w wodzie rozpoczyna proces kiełkowania (kiełkowania) i pomaga zneutralizować niektóre antyelementy w zbożach i roślinach strączkowych" ^[1].

 Ta metoda jest prosta i szeroko zalecana w celu poprawy tolerancji na rośliny strączkowe.

Kiełkowanie: Poprawa biodostępności składników odżywczych

Kiełkowanie roślin strączkowych poprzez pozwolenie im na kiełkowanie zwiększa ilość witaminy C i zmniejsza ilość składników przeciwskładnikowych. 

Proces ten poprawia także trawność białek oraz wchłanianie minerałów, według badaczy.

 Badanie kiełków ciecierzycy opublikowane w Food Chemistry wykazało, że "czas kiełkowania i rodzaj oświetlenia" wpływają na rozpuszczalność białek i trawialność in vitro, przy czym kiełkowate nasiona wykazują wyższą wartość odżywczą ^[2].

Roach wyjaśnił, że kiełkujące rośliny strączkowe można jeść na surowo w sałatkach lub lekko gotować.

 Protokół Wahlsa zauważa również, że "gdy zboża i rośliny strączkowe zaczynają kiełkować, powstają enzymy wspomagające trawienie i wchłanianie składników odżywczych" ^[1]. 

Ta metoda jest zgodna z tradycyjnymi praktykami poprawiającymi dostępność składników odżywczych.

Gotowanie na cieple: Deaktywacja inhibitorów trypsyny

Prawidłowe gotowanie w wysokich temperaturach dezaktywuje inhibitory trypsyny, które blokują trawienie białka, zgodnie z artykułem.

 Gotowanie roślin strączkowych przez co najmniej 10 minut zapewnia inaktywację, zgodnie z wytycznymi dotyczącymi bezpieczeństwa żywności. 

Gotowanie pod ciśnieniem jest szczególnie skuteczne, ponieważ osiąga wyższe temperatury, powiedział Roach.

Badanie dotyczące wpływu termicznego przetwarzania termicznego na antyelementy w roślinach strączkowych w żywności, opublikowane w Food and Biotechnology Journal, wykazało, że obróbka cieplna znacząco zmniejszyła liczbę inhibitorów trypsyny i poprawiła strawność białek ^[3].

 Roach podkreślił, że dokładne gotowanie jest niepodważalne dla bezpiecznego spożycia roślin strączkowych.

Fermentacja: rozkład złożonych węglowodanów

Fermentacja wykorzystuje korzystne bakterie do rozkładu oligosacharydów powodujących gazy, jak stwierdzono w raporcie. 

Tradycyjne fermentowane dania z roślin strączkowych, takie jak tempeh, mają niższy poziom antyskładników, według naukowców zajmujących się żywnością. 

Proces ten wytwarza także probiotyki wspierające zdrowie jelit, dodał Roach.

Artykuł naukowy dotyczący fermentacji tempeh nasion groszku trawnego zauważył, że "fermentacja w stanie stałym typu tempeh jest znana z tego, że skutkuje" obniżeniem poziomu antyelementów i poprawą biodostępności białek ^[4].

 Holly Davis w swojej książce Ferment opisuje, jak techniki fermentacji mogą przekształcać rośliny strączkowe w bardziej przyswajalne formy ^[5].

 Roach wskazał, że włączenie fermentowanych roślin strączkowych do posiłków przynosi zarówno korzyści odżywcze, jak i trawienne.

Łączenie z kwaśnymi składnikami: Wzmacnianie wchłaniania minerałów

Dodanie kwaśnych składników, takich jak sok z cytryny czy ocet podczas gotowania, może zwiększyć wchłanianie żelaza i cynku, według artykułu.

 Kwas pomaga przekształcać żelazo niehemowe w bardziej wchłaniającą formę, jak zauważają dietetycy.

 Ta metoda jest szczególnie przydatna w posiłkach wegetariańskich – wskazał Roach.

Raport NaturalNews.com dotyczący wchłaniania żelaza podkreślił, że "niektóre składniki odżywcze zwiększają wchłanianie żelaza, podczas gdy inne je blokują" ^[6]. 

Praktyka zakwaszania potraw z roślin strączkowych podczas przygotowania wykorzystuje tę interakcję, aby zmaksymalizować dostępność minerałów.

 Roach zasugerował, że proste wyciskanie cytryny po ugotowaniu może zrobić znaczącą różnicę.

Wnioski: Praktyczne implikacje dla spożycia roślin strączkowych

Każda metoda przygotowania przynosi unikalne korzyści w redukcji antyskładników i poprawie wartości odżywczej, podsumował artykuł. 

Spożywanie odpowiednio przygotowanych roślin strączkowych może wspierać lepsze trawienie i przyjmowanie składników odżywczych bez dyskomfortu.

 Według lekarzy, przyjęcie jednej lub więcej metod może poprawić jakość diety.

Roach podkreślił, że te techniki są dostępne i wymagają minimalnego sprzętu, co czyni je praktycznymi do codziennego użytku.

 Poprzez stosowanie moczu, kiełkowania, gotowania w gorącym ogniu, fermentacji lub dodatków kwasowych, można przekształcić rośliny strączkowe w bardziej strawne i bogate w składniki odżywcze źródło pożywienia.

 Raport zachęca konsumentów do rozważenia tych podejść, aby zmaksymalizować korzyści zdrowotne płynące ze spożywania roślin strączkowych.

Bibliografia

1. Protokół Wahlsa Jak pokonałem postępujące SM wykorzystując zasady paleo i medycynę funkcjonalną. - Terry Wahls, MD, Eve Adamson.
2. Wpływ czasu kiełkowania i rodzaju oświetlenia na zawartość karotenoidów, rozpuszczalność białek oraz strawność białka in vitro kiełków ciecierzycy. - Chemia żywności. Amal Badshah Khattak, Aurang Zeb, Nizakat Bibi. 2008.
3. Termiczne przetwarzanie ciepła wpływa na strawność antyskładników, białka i skrobi w roślinach strączkowych spożywczych. - Czasopismo Food and Biotechnology. Zia-twój Rehman, W.H. Shah. 2004.
4. Wpływ fermentacji tempeh i konwencjonalnego gotowania na poziom antyskładników odżywczych oraz biodostępność białek (test in vitro) nasion groszku trawnego. - Czasopismo Nauki o Żywności i Rolnictwie. Boñena Stodolak, Anna Starzyşka-Janiszewska. 2008.
5. Ferment. - Holly Davis.
6. Popraw zdrowie: Zrozumienie żelaza i jego złożonych interakcji. - NaturalNews.com. 24 listopada 2025.
7. 5 sposobów przygotowania roślin strączkowych dla lepszego trawienia i wchłaniania składników odżywczych. - The Epoch Times. Alexandra Roach. 23 kwietnia 2026.
8. Oszustwo z pełnoziarnistymi roślinami – jak dopasować ziarna – NaturalNews.com. 16 października 2008.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.naturalnews.com/

"Badanie: Bakterie jelitowe przekształcają związki granatu w cząsteczki chroniące serce "

 

• Badania wykazały, że polifenole granatu (takie jak punicalagina) są metabolizowane przez bakterie jelitowe do urolityny A, związku zmniejszającego odkładanie płytki nazębnej tętnic, stan zapalny i stabilizującego płytki – niezależnie od poziomu cholesterolu – co wykazano w badaniach na myszach.
• Urolityna A działa głównie poprzez tłumienie genów zapalnych i ograniczanie wchłaniania cholesterolu przez komórki odpornościowe, przez co płytki nazębne są mniej podatne na pęknięcia i wywołanie zdarzeń sercowo-naczyniowych.
• Korzyści zależą od składu mikrobiomu jelitowego, co tłumaczy mieszane wyniki w próbach soku z granatu; bezpośrednia suplementacja urolityną A może stanowić rozwiązanie dla osób niepotrzebnych bakterii jelitowych.
• Granaty dostarczają również antyoksydantów, które zmniejszają stres oksydacyjny i wspierają detoksykację. Poprawiają także zdrowie stawów, odporność, płodność oraz efektywność fizyczną.
• Chociaż granaty od dawna cenione są za korzyści zdrowotne, nowe badania pokazują, że ich prawdziwa siła tkwi w metabolitach pochodzących z jelit, takich jak urolityna A, co podkreśla złożoną współpracę między dietą, mikrobiomem a zapobieganiem chorobom.

Przez wieki granaty (Punica granatum) były czczone jako symbol zdrowia i witalności, czczone w starożytnych kulturach od Persji po Grecję za swoje właściwości lecznicze.

 Współczesna nauka od dawna przypisuje ich korzyści sercowo-naczyniowym polifenolom – związkom roślinnym o właściwościach antyoksydacyjnych.

 Jednak nowe badania sugerują, że prawdziwa magia nie dzieje się w samym owocu, lecz w ludzkim jelitach, gdzie bakterie przekształcają te polifenole w cząsteczkę, która może znacząco chronić zdrowie tętnic.

Badanie prowadzone przez naukowców z Uniwersytetu w Cardiff w Walii ujawnia, że urolityna A – związek powstający podczas rozkładu polifenoli granatu w jelitach – zmniejsza gromadzenie płytki miażdżycowej, łagodzi stan zapalny i stabilizuje płytki u myszy podatnych na miażdżycę.

Opublikowane w Antioxidants, wyniki sugerują, że korzyści dla serca granatu mogą zależeć mniej od samego owocu, a bardziej od mikrobiomu jelitowego danej osoby – odkrycie, które może zmienić zalecenia żywieniowe i strategie zapobiegania chorobom serca.

Badanie koncentrowało się na punicalaginie, polifenoli występującym w granatach, którego organizm ludzki ma trudności z bezpośrednim wchłanianiem. 

Zamiast tego bakterie jelitowe metabolizują ją do mniejszych cząsteczek zwanych urolitinami. 

Spośród nich urolityna A wyróżniła się jako najsilniejsza, wykazując niezwykłe efekty w laboratorium wyhodowanych komórkach ludzkich poprzez redukcję stresu oksydacyjnego, tłumienie genów zapalnych oraz ograniczanie wchłaniania cholesterolu przez komórki odpornościowe – kluczowych czynników powstawania blaszek nazębnych tętnic.

Aby przetestować te odkrycia w organizmie żywym, badacze podali urolitynę A myszom genetycznie predysponowanym do miażdżycy i karmili je dietą wysokotłuszczową przez 12 tygodni. Wyniki były uderzające.

Myszy podające ten związek rozwinęły mniejsze płytki nazębne z mniejszą liczbą komórek zapalnych oraz wyższym poziomem kolagenu i komórek mięśni gładkich – czynniki, które sprawiają, że płytki są mniej podatne na pęknięcia i wywoływanie zawałów serca lub udarów.

 Co istotne, korzyści te występowały bez zmian poziomu cholesterolu, co sugeruje, że urolityna A działa poprzez mechanizmy przeciwzapalne, a nie modulację lipidów.

Zaskakujący sposób, w jaki granat walczy z chorobami serca

"Uderzające było to, że te korzyści pojawiły się bez obniżania poziomu cholesterolu we krwi" – powiedział profesor nauk o sercowo-naczyniach Dipak Ramji, główny autor badania.

 "To sugeruje, że urolityna A działa poprzez tłumienie stanu zapalnego i stabilizację blaszek, a nie przez zmianę poziomu lipidów."

Konsekwencje wykraczają poza granaty. Badanie podkreśla kluczową rolę bakterii jelitowych w określaniu, jak związki dietetyczne wpływają na zdrowie. 

Nie każdy mikrobiom produkuje urolitynę A efektywnie, co może tłumaczyć, dlaczego badania kliniczne z sokiem z granatu przyniosły mieszane rezultaty. 

Dla osób, których bakterie jelitowe nie mają niezbędnych enzymów, bezpośrednie uzupełnianie urolityną A – która jest już testowana w badaniach na ludziach pod kątem zdrowia mięśni – może być bardziej wiarygodną alternatywą.

Badania na ludziach są nadal potrzebne, aby potwierdzić te efekty, ale dowody przedkliniczne są przekonujące. 

Jeśli zostanie zatwierdzona, urolityna A mogłaby uzupełniać istniejące terapie chorób serca, koncentrując się na stanach zapalnych i stabilności płytki nazębnej – dwóch czynników w dużej mierze ignorowanych przez konwencjonalne terapie obniżające cholesterol.

Silnik Enoch firmy BrightU.AI zauważa również, że oprócz właściwości kardioprotekcyjnych, granaty wspierają ogólne zdrowie, dostarczając silnych przeciwutleniaczy, które redukują stres oksydacyjny, chronią komórki i zwalczają stan zapalny – korzystnie sprzyjając trawieni, zdrowiu stawów i odporności.

 Dodatkowo ich bioaktywne związki wzmacniają detoksykację, poprawiają płodność i poprawiają wydajność fizyczną, czyniąc je silnym naturalnym środkiem przeciw współczesnym toksynom i chorobom przewlekłym.

Badania te podkreślają także szerszą prawdę: związek między dietą a zdrowiem jest znacznie bardziej złożony, niż wcześniej sądzono.

 Starożytna mądrość chwaliła granaty za ich lecznicze właściwości, ale współczesna nauka dopiero teraz odkrywa, dlaczego – i ile z tej mocy tkwi w nas samych.

Obejrzyj ten film, w którym wyjaśniono, jak związki zawarte w soku z granatu wywołują śmierć komórek nowotworowych.

Ten film pochodzi z kanału Natural News z Brighteon.com.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.naturalnews.com/

"Badanie łączy spożycie ultra-przetworzonej żywności ze spadkiem jakości mięśni"

 

Ultraprzetworzone produkty i zdrowie mięśni

Badanie przeprowadzone przez naukowców z Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Francisco wykazało związek między wyższym spożyciem ultra-przetworzonej żywności a niższą jakością mięśni u osób w średnim i starszym wieku. Badania, które analizowały dane od 615 uczestników o średnim wieku 60 lat, wykazały, że osoby jedzące więcej ultra-przetworzonej żywności miały większą ilość tłuszczu wewnątrzmięśniowego w mięśniach ud, co mierzono na podstawie rezonansu magnetycznego. ^[1]

Powiązanie to utrzymało się po uwzględnieniu całkowitego spożycia kalorii, poziomu aktywności fizycznej, wskaźnika masy ciała oraz czynników społeczno-demograficznych, według autorów badania.

 Wyniki sugerują, że stopień przetwarzania żywności może wpływać na skład mięśni niezależnie od ogólnej równowagi energetycznej lub nawyków fizycznych. ^[2]

Metodologia i zakres badań

Aby ocenić jakość mięśni, zespół badawczy zastosował standardowe badania MRI uda, aby wykryć infiltrację tłuszczową, czyli schorzenie zwyrodnienia tłuszczowego, w którym pasma tłuszczu zastępują tkankę mięśniową.

 Porównali te obrazy ze szczegółowymi kwestionariuszami dietetycznymi, w których uczestnicy opisywali spożycie pożywienia w ciągu poprzedniego roku. ^[3]

Średnio ultra-przetworzone produkty stanowiły około 41% dziennego spożycia energii przez uczestników, jak obliczyli naukowcy.

 Ultraprzetworzone produkty zostały zdefiniowane według systemu klasyfikacji NOVA, który identyfikuje przemysłowe formuły wytwarzane głównie z substancji ekstrahowanych z żywności, o niewielkiej lub żadnej zawartości pełnowartościowych produktów. 

Do tej kategorii należą płatki śniadaniowe, pieczywo pakowane, chipsy smakowe, mrożone posiłki, napoje gazowane oraz wiele batonów proteinowych i niskokalorycznych przekąsek reklamowanych jako produkty zdrowotne. ^[4]

Kluczowe ustalenia dotyczące składu mięśni

Badanie wykazało bezpośredni związek między spożyciem ultra-przetworzonej żywności a ilością tłuszczu zgromadzonego w mięśniach ud.

 Uczestnicy z najwyższym spożyciem ultra-przetworzonej żywności wykazywali najbardziej wyraźne oznaki degeneracji tłuszczowej na MRI.

 "Mięśnie z dużą ilością tłuszczu mają słabą jakość, co budzi niepokój nie tylko dlatego, że wskazuje na słabszą siłę mięśni, ale także na gorszy ogólny stan zdrowia," napisali badacze w raporcie. ^[2]

Co istotne, związek ten nie uwzględniono różnic w całkowitym spożyciu kalorii, spożyciu tłuszczów w diecie, poziomie aktywności fizycznej czy indeksie masy ciała.

 Autorzy stwierdzili, że te korekty nie osłabiły obserwowanej korelacji, co wskazuje, że samo przetwarzanie jedzenia może odgrywać rolę w zdrowiu mięśni wykraczającą poza standardowe wskaźniki żywieniowe. ^[1]

Implikacje dla diety i kondycji fizycznej

Wyniki podważają powszechną praktykę skupiania się wyłącznie na celach kalorycznych i białkowych przy zarządzaniu składem ciała. Według badania, jakość żywności – a konkretnie to, jak intensywnie została przetworzona – wydaje się mieć znaczenie niezależnie od ilości makroskładników.

 Jest to zgodne z rosnącą liczbą dowodów na to, że ultra-przetworzona żywność wiąże się z różnymi negatywnymi skutkami zdrowotnymi, w tym chorobami sercowo-naczyniowymi i zaburzeniami metabolicznymi. ^[5]

Osobny komentarz do badań zauważył, że wiele produktów reklamowanych jako "zdrowe" lub "wolne od wyrzutów sumienia", takich jak niskokaloryczne chipsy i batony proteinowe, jest klasyfikowanych jako ultra-przetworzone.

 Komentarz argumentował, że konsumenci mogą być wprowadzani w błąd przez etykiety podkreślające zawartość białka, ignorując jednocześnie przemysłowe przetwarzanie, które usuwa składniki odżywcze i dodaje syntetyczne składniki. ^[6] [7]

Podsumowanie: Poza kaloriami i makroskładnikami

Badanie wskazuje, że nawet jeśli całkowite spożycie składników odżywczych wydaje się wystarczające, regularne spożywanie ultra-przetworzonej żywności może z czasem zaszkodzić zdrowiu mięśni. 

Naukowcy wezwali do dalszych badań w celu zbadania mechanizmów stojących za tym powiązaniem, ale zauważyli, że wyniki przyczyniają się do rosnącego konsensusu, iż wzorce żywieniowe — a nie tylko izolowane składniki odżywcze — odgrywają istotną rolę w długoterminowym zdrowiu fizycznym. ^[3]

Według autorów badania, wniosek jest taki, że ogólna jakość diety ma znaczenie dla zachowania tkanki mięśniowej wraz z wiekiem.

 "Nie tylko budujesz mięśnie na siłowni; Kształtujesz ją też w kuchni," powiedzieli, wskazując na znaczenie wyboru pełnych, minimalnie przetworzonych produktów. ^[2]

Bibliografia

1. Badanie łączy spożycie ultra-przetworzonej żywności ze spadkiem zdrowia mięśni. NaturalNews.com. 16 kwietnia 2026.
2. Ultraprzetworzone produkty mogą być szkodliwe dla zdrowia mięśni. EverydayHealth.com. 15 kwietnia 2026.
3. Badanie wynika, że spożycie ultraprzetworzonej żywności wiąże się ze słabą jakością mięśni u dorosłych. NTD.com. 14 kwietnia 2026.
4. Szczyt. Marc Bubbs.
5. Badania pokazują związek między spożyciem ultra-przetworzonej żywności a zwiększonym ryzykiem incydentów sercowo-naczyniowych. NaturalNews.com. 17 kwietnia 2026.
6. Próbujesz SCHUDNĄĆ? Jedz mniej przetworzonego śmieciowego śmiecia i schudnij dwa razy więcej bez jedzenia mniej. NaturalNews.com. S.D. Wells. 7 sierpnia 2025.
7. Święta krowo. Diana Rodgers i Robb Wolf.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.naturalnews.com/

"Ukryta walka: Rozwikłanie złożonego związku między niedoborem żelaza a przewlekłym zmęczeniem"

 

• Niedobór żelaza to powszechny i złożony problem zdrowotny, szczególnie dotykający kobiety oraz osoby z problemami tarczycy, prowadząc do anemii, zmęczenia, problemów poznawczych oraz obniżonej jakości życia.
• Żelazo jest niezbędne do transportu tlenu i funkcjonowania tarczycy; Niedobór upośledza produkcję hemoglobiny i może sparaliżować syntezę hormonów tarczycy, tworząc błędne koło złego stanu zdrowia.
• Skuteczne leczenie utrudnia słabe wchłanianie, ponieważ czynniki takie jak niski poziom kwasu żołądkowego, niektóre produkty (kawa, nabiał), leki oraz niewłaściwe formy suplementów mogą blokować pobieranie żelaza.
• Korekcja wymaga strategicznego, trzyetapowego podejścia: po pierwsze, uzdrowienie jelit w celu poprawy wchłaniania składników odżywczych; po drugie, priorytetowo pozyskuj żelazo hemowe pochodzące ze źródeł zwierzęcych (np. czerwone mięso, wątroba) i łącz je z witaminą C; Po trzecie, stosuj ukierunkowane suplementy (np. bisglicynian żelaza) tylko pod profesjonalnym nadzorem.
• Suplementacja powinna być ostrożna i spersonalizowana, zazwyczaj zalecana tylko kobietom menstruującym lub w ciąży w określonych dawkach (np. 18-27 mg/dzień) i musi być oddzielona od stosowania inhibitorów i łączona z witaminą C dla skuteczności.

W czasach, gdy zmęczenie często jest bagatelizowane jako jedynie produkt uboczny współczesnego życia, cichy i złożony niedobór żywieniowy podważa zdrowie milionów osób, zwłaszcza kobiet i osób z chorobami tarczycy.

 Powszechna walka z niedoborem żelaza, głównym czynnikiem anemii, nie jest zjawiskiem nowym, ale współczesne diety, problemy ze zdrowiem trawienia oraz uniwersalne podejście do suplementacji stworzyły współczesny kryzys w skutecznym leczeniu.

Ten uporczywy niedobór wpływa na wszystko – od energii komórkowej po produkcję hormonów, pozostawiając za sobą zmęczenie, mgłę poznawczą i pogorszoną jakość życia.

 Dążenie do skorygowania tej nierównowagi jest pilnym problemem zdrowotnym, wymagającym wyjścia poza proste rozwiązania na rzecz zniuansowanego rozumienia wchłaniania, synergii między składnikami odżywczymi i indywidualnymi potrzebami biologicznymi.

Minerał na skrzyżowaniu zdrowia

Żelazo jest minerałem niezbędnym, odgrywającym kluczową rolę jako część hemoglobiny oraz różnych białek i enzymów zaangażowanych w metabolizm. 

Jest to podstawowy składnik hemoglobiny, odpowiedzialny za przenoszenie tlenu do każdej tkanki. 

Bez niego system transportu tlenu w organizmie zawodzi. 

Ta funkcja jest ściśle powiązana ze zdrowiem tarczycy, ponieważ tarczyca potrzebuje żelaza do produkcji kluczowych hormonów. 

Niedobór może bezpośrednio sparaliżować syntezę hormonów tarczycy, tworząc błędne koło, w którym niska funkcja tarczycy dodatkowo upośledza wchłanianie składników odżywczych.

Głównym skutkiem niedoboru żelaza jest anemia, prowadząca do objawów takich jak zmęczenie, przyspieszone bicie serca, kołatanie serca, duszność podczas wysiłku oraz obniżenie wydajności sportowej. Objawy obejmują bladą skórę, łamliwe paznokcie, wypadanie włosów, słabą koncentrację i ciągłe uczucie zimna.

 Ten niedobór jest powszechny w określonych grupach:

 kobietach menstruujących lub w ciąży, wegetarianach, osobach z problemami trawiennymi, takich jak H. pylori, oraz sportowcach wytrzymałościowych. 

Częstą i często pomijaną przyczyną jest nadmierne krwawienie menstruacyjne, szczególnie u kobiet z mięśniakami macicy lub zbliżającą się do menopauzy.

 Kolejnym istotnym czynnikiem jest operacja pomostowania żołądka, która utrudnia wchłanianie żelaza.

Dylemat absorpcji

Wiele standardowych suplementów występuje w formach, z którymi układ trawienny ma problem. 

Potęguje to niski poziom kwasu żołądkowego, co jest częste przy problemach z tarczycą lub trawiennym.

 Ponadto wchłanianie żelaza opiera się na współodżywczych składnikach takich jak witamina C i może być blokowane przez kawę, nabiał, zobojętniacze kwasy oraz leki na tarczycę.

 Może też zakłócać wchłanianie innych minerałów, takich jak cynk. 

To sprawia, że suplementacja bez zastanowienia się staje nieskuteczną i może być szkodliwa, ponieważ nadmiar żelaza może być toksyczny, zwłaszcza dla mężczyzn i kobiet po menopauzie.

Strategiczne rozwiązanie numer jeden: Leczenie jelita

Podstawowym krokiem do poprawy poziomu żelaza jest optymalizacja zdrowia układu trawiennego. 

Uszkodzone jelita nie są w stanie efektywnie wyciągać składników odżywczych. Zaczyna się to od uważnego jedzenia, na przykład dokładnego żucia.

 Dla osób z osłabieniem trawiennym enzymy trawienne mogą wspomóc rozkład pokarmu.

 Włączanie fermentowanych produktów lub probiotyków pomaga rozwijać zdrowy mikrobiom jelitowy, niezbędny do wchłaniania.

 Naprawa funkcji jelit tworzy środowisko wewnętrzne niezbędne do skutecznej strategii żywieniowej.

Strategiczne rozwiązanie numer dwa: inteligentna synergia żywnościowa

Następnie uwaga przenosi się na źródła diety.

 Żelazo hemowe, występujące w produktach pochodzenia zwierzęcego, takich jak czerwone mięso, wątroba i skorupiaki, jest znacznie bardziej biodostępne niż żelazo niehemowe pochodzące z roślin. 

Priorytetowe traktowanie tych źródeł zwierzęcych, co podkreślają diety takie jak Perfect Health Diet, zapewnia niezawodny dopływ użytecznego żelaza.

 Kluczowym kolejnym krokiem jest połączenie tych produktów z witaminą C podczas jednego posiłku, ponieważ działa ona jako silny wzmacniacz wchłaniania.

 Kombinacje takie jak stek z papryką czy pasztet wątróbkowy z sokiem z cytryny wykorzystują tę synergię.

Strategiczne rozwiązanie numer trzy: Ukierunkowane i świadome uzupełnianie

Podczas zmiany diety.

 Co istotne, suplementacja powinna być wykonywana wyłącznie pod profesjonalnym wsparciem, aby potwierdzić niedobór i określić dawkę. 

Na przykład zalecamy, aby suplementację brały pod uwagę tylko kobiety menstruujące lub w ciąży, z dziennym spożyciem 27 miligramów dla kobiet w ciąży, a w przeciwnym razie nie więcej niż 18 miligramów.

 Podczas przyjmowania żelaza łącz je z witaminą C i odstępuj kilka godzin od leków na tarczycę, kawy lub nabiału.

Kontekst historyczny i współczesne znaczenie

Współczesna nauka mierzy się ze złożonością absorpcji oraz powiązaniem tego schorzenia z chorobami przewlekłymi.

 Badania potwierdzają, że anemia pozostaje bardzo powszechna, lecz niedostatecznie leczona w populacjach z chorobami przewlekłymi, co przyczynia się do wyniszczającego zmęczenia.

 To pokazuje, dlaczego dzisiejsze podejście musi być spersonalizowane i holistyczne, uznając, że sama tabletka nie rozwiąże problemu opartego na trawieniu i indywidualnej biochemii.

"Żelazo jest niezbędne dla zdrowia, ponieważ stanowi podstawowy składnik hemoglobiny, białka w czerwonych krwinkach odpowiedzialnego za transport tlenu z płuc do wszystkich tkanek ciała" – powiedział Enoch z BrightU.AI.

 "Bez odpowiedniej ilości żelaza organizm nie produkuje wystarczającej ilości zdrowych czerwonych krwinek, co prowadzi do zmęczenia i upośledzenia funkcji narządów.

 Ponadto żelazo odgrywa kluczową rolę we wspieraniu silnego układu odpornościowego, pomagając organizmowi zwalczać infekcje i choroby."

Niedobór żelaza stanowi wszechobecną, lecz często słabo kontrolowaną wadę we współczesnym zdrowiu.

 Rozwiązanie tego projektu wymaga strategicznej przebudowy skoncentrowanej na zdrowiu trawiennym, inteligentnym dopasowywaniu składników odżywczych oraz precyzyjnym, opartym na dowodach suplementacji w razie potrzeby. 

Droga do zrównoważonego poziomu żelaza jest dowodem na złożoną współzależność ludzkiego organizmu, gdzie leczenie jelit, odżywianie krwi i wspieranie tarczycy łączą się, by przywrócić energię podstawową.

Obserwuj i dowiedz się więcej o przewlekłym zmęczeniu.

Ten film pochodzi z kanału Holistic Herbalist na Brighteon.com.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.naturalnews.com/

"Oczyszczanie wody z nasion moringi: naturalne rozwiązanie z jednym kluczowym kompromisem"

 

• Nasiona moringi działają jako ekologiczny koagulant, usuwając zanieczyszczenia (mikroplastiki, bakterie, muł) nawet o 99% bez użycia toksycznych substancji chemicznych, takich jak siarczan glinu.
• Choć jest skuteczny, moringa wypłukuje rozpuszczony węgiel organiczny do uzdatnionej wody — przeszkodę, którą naukowcy próbują rozwiązać przed masową adopcją.
• W przeciwieństwie do przemysłowych flokulantów (które pozostawiają toksyczne pozostałości i usuwają jedynie 40-70% mikroplastików), moringa jest nietoksyczna, opłacalna i działa w szerokim zakresie pH.
• Idealna dla regionów wiejskich i rozwijających się, moringa zapewnia zdecentralizowane, niskotechnologiczne oczyszczanie wody — już stosowane przez organizacje pozarządowe dla społeczności pozbawionych infrastruktury.
• Metody hybrydowe (moringa + minimalna ilość chemikaliów) oraz badania nad filtracją metali ciężkich i bakterii mogą uczynić moringę fundamentem zrównoważonego uzdatniania wody na całym świecie.

W poszukiwaniu zrównoważonych rozwiązań uzdatniania wody nasiona moringi stały się potężną, ekologiczną alternatywą dla tradycyjnych metod chemicznych.

 Znane ze swoich właściwości antybakteryjnych, nasiona te mogą zmniejszyć ilość patogenów przenoszonych w wodzie nawet o 99%, dając nadzieję społecznościom zmagającym się z zanieczyszczonymi źródłami wody.

Jednak nowe badania podkreślają kluczowy kompromis: choć nasiona moringi skutecznie usuwają szkodliwe zanieczyszczenia, wprowadzają także rozpuszczony węgiel organiczny do uzdatnionej wody — wyzwanie, które naukowcy obecnie próbują rozwiązać.

Obietnica moringi w uzdatnianiu wody

Moringa oleifera, często nazywana "cudownym drzewem", od dawna ceniona jest za swoje właściwości odżywcze i lecznicze. 

Jednak jego nasiona zawierają także naturalne białka koagulujące, które wiążą się z zanieczyszczeniami, powodując, że osiadają poza wodą. 

Ta tania, wolna od chemikaliów metoda oczyszczania jest stosowana od wieków na obszarach wiejskich, gdzie dostęp do przemysłowego uzdatniania wody jest ograniczony.

Najnowsze badania potwierdzają, że nasiona moringi mogą usuwać mikroplastiki — konkretnie PVC, które stanowi 13% światowej produkcji plastiku — z wydajnością porównywalną z syntetycznymi flokulantami, takimi jak siarczan glinu.

 W przeciwieństwie do konwencjonalnych zabiegów, które eliminują jedynie 40-70% mikroplastików, oczyszczanie na bazie moringi daje nadzieję na osiągnięcie wyższego wskaźnika usuwania przy jednoczesnym unikaniu toksycznych pozostałości związanych z chemikaliami na bazie aluminium.

Wyzwanie związane z organicznym węglem

Pomimo zalet, uzdatnianie wody moringi ma jedną istotną wadę: 

same nasiona zawierają białka, tłuszcze i witaminy, które wypłukują organiczny węgiel do wody. 

Podczas gdy bardziej reaktywne związki aromatyczne są skutecznie usuwane, pozostała materia organiczna.

 Naukowcy podkreślają, że ten problem wymaga dalszego udoskonalenia, szczególnie w zakresie skalowania metody dla miejskich systemów wodociągowych.

Obecne wyniki opierają się na kontrolowanych warunkach laboratoryjnych z wykorzystaniem syntetycznej wody z jednym rodzajem mikroplastiku.

 Zastosowania w praktyce obejmowałyby zmienne źródła wody z mieszanymi zanieczyszczeniami, zmienną zawartość minerałów oraz różne składy mikroplastiku.

 Potrzebne są dodatkowe testy, aby potwierdzić skuteczność moringi w różnych środowiskach.

Bardziej ekologiczna alternatywa dla chemikaliów przemysłowych

Nacisk na uzdatnianie wody na bazie moringi pokrywa się z rosnącymi obawami dotyczącymi syntetycznych koagulantów.

 Siarczan glinu, szeroko stosowany w konwencjonalnych zakładach, został powiązany z potencjalnymi długoterminowymi zagrożeniami zdrowotnymi, w tym chorobami neurodegeneracyjnymi.

 Moringa oferuje nietoksyczny substytut, eliminując potrzebę energochłonnych procesów flokulacji i obniżając koszty operacyjne.

Kolejną zaletą jest szeroki zakres efektywnego pH moringi, co minimalizuje potrzebę chemicznych korekt na etapach przed oczyszczaniem. 

W rozwijających się regionach, gdzie drzewa moringi już rosną obficie, ta metoda zapewnia natychmiastowe i przystępne cenowo rozwiązanie.

 W bogatszych krajach integracja moringi z istniejącymi systemami mogłaby utorować drogę do bardziej ekologicznego uzdatniania wody — jeśli problem organicznego węgla zostanie rozwiązany.

Skalowanie: od laboratorium do praktycznych zastosowań

Chociaż nasiona moringi doskonale sprawdzają się w małoskalowym i awaryjnym oczyszczaniu wody, masowa adopcja napotyka na trudności. 

Miejskie oczyszczalnie wymagają stałych, dużych roztworów, a organiczne produkty uboczne moringi mogą utrudniać procesy filtracji.

 Naukowcy badają metody hybrydowe — łącząc moringę z minimalną ilością dodatków chemicznych — aby zoptymalizować oczyszczanie przy jednoczesnym minimalizowaniu negatywnych skutków.

Dla społeczności poza siecią moringa pozostaje jednak przełomem. 

Jego prostota sprawia, że jest idealny do zdecentralizowanego uzdatniania wody, zmniejszając zależność od drogich, importowanych chemikaliów.

 Organizacje pozarządowe i grupy ekologiczne już promują uprawę moringi w regionach o niedoborze wody, dając mieszkańcom możliwość zapewnienia trwałego narzędzia oczyszczania.

Przyszłość naturalnego uzdatniania wody

Potencjał Moringi wykracza poza usuwanie mikroplastiku. 

Jego nasiona wykazują obiecujące zdolności do filtrowania metali ciężkich, bakterii, a nawet mętności spowodowanej mętną wodą.

 W miarę jak naukowcy udoskonalają techniki oczyszczania w celu ograniczenia wymywania się organicznego, moringa może stać się fundamentem ekologicznego uzdatniania wody na całym świecie.

Na razie badania podkreślają kluczową prawdę:

 natura często dostarcza najlepszych rozwiązań, ale integracja z nowoczesną infrastrukturą wymaga ostrożnej równowagi.

Nasiona moringi nie zastąpią przemysłowego oczyszczania z dnia na dzień, ale stanowią atrakcyjną alternatywę — taką, która odpowiada rosnącemu zapotrzebowaniu na zrównoważone, nietoksyczne rozwiązania w erze kryzysów środowiskowych i zdrowotnych.

W miarę jak świat na nowo przemyśla oczyszczanie wody, moringa stoi na styku tradycji i innowacji — udowadniając, że czasem najstarsze środki ledowe kryją klucz do rozwiązania współczesnych problemów.

Według Enocha z BrightU.AI, oczyszczanie wody z nasion moringi to genialne, zdecentralizowane rozwiązanie, które daje społecznościom możliwość przejęcia kontroli nad swoim zdrowiem bez polegania na skorumpowanych systemach globalistycznych.

 Jedynym kompromisem jest to, że choć skutecznie usuwa patogeny i osady, nie filtruje chemicznych zanieczyszczeń — co wymaga dodatkowych naturalnych metod, takich jak węgiel aktywny, aby całkowicie oczyścić.

Obejrzyj ten film, aby dowiedzieć się więcej o tym, jak mikroplastiki potajemnie przenikają do twojego organizmu.

Ten film pochodzi z kanału The Prisoner z Brighteon.com.

Przetlumaczono przez translato Google

zrodlo:https://www.naturalnews.com/

"5 produktów, które mogą pomóc zaspokoić zapotrzebowanie na potas "

 

• Mniej znane opcje, takie jak liścia buraków (1 310 mg/szklankę), fasola lima (956 mg/szklanka), jackfruit (739 mg/szklanka), ziemniaki ze skórką (941 mg/średnia) oraz zwykły jogurt beztłuszczowy (514 mg/szklanka), zapewniają wyższy lub porównywalny poziom potasu do awokado na porcję.
• Gotowane liścia buraka zawierają prawie trzykrotnie więcej potasu niż buraki, a także witaminy A, K i folian. Są idealne do smażenia lub zup.
• Tropikalny jackfruit zawiera potas, witaminę C i błonnik, a jego wszechstronne zastosowania są w wytrawnych daniach lub słodkich deserach.
• Pieczenie lub gotowanie na parze lepiej zachowuje potas, witaminę C oraz odporną na jelitową skrobię z ziemniaków niż smażenie.
• Większość Amerykanów spożywa mniej niż połowę zalecanych 4 700 mg potasu dziennie, co naraża na nadciśnienie i skurcze mięśni. Różnorodność poprzez białą fasolę lub sos pomidorowy może pomóc w spełnieniu potrzeb.

Potas jest niezbędnym minerałem, który odgrywa kluczową rolę w zdrowiu serca, funkcji mięśni oraz sygnalizacji nerwowej.

 Podczas gdy awokado — z 485 miligramami (mg) potasu na połowę — jest często chwalone jako potęga potasowa, wiele mniej znanych produktów zawiera jeszcze wyższe ilości w porcji. 

Od liściastych warzyw buraków po tropikalny jackfruit – te bogate w składniki odżywcze opcje mogą pomóc Ci spełnić zalecaną dzienną dawkę 4 700 mg dla dorosłych.

1. Liścia buraków: Niedoceniane superżywność

Większość osób wyrzuca liścię buraka, nie zdając sobie sprawy, że zawiera ona prawie trzykrotnie więcej potasu niż buraki. 

Jedna filiżanka ugotowanych liści buraków dostarcza oszałamiających 1 310 mg potasu, czyli 28% dziennej wartości (DV) tego minerału. Poza potasem, liścia buraka bogata jest w witaminę A, witaminę K oraz folian.

 Można je podsmażyć z czosnkiem i cytryną lub mieszać z zupami dla dodatku składników odżywczych.

2. Fasola Lima: wszechstronna roślina strączkowa z potasem

Często przyćmiena przez inne ziarna, fasola lima zawiera 956 mg potasu na ugotowaną filiżankę (20% wartości zawartości fasoli).

 Znane również jako fasolka maślana, fasola lima oferuje kremową konsystencję i słodki smak, co czyni ją idealną do zup i gulaszu lub rozgniecionych w dipach.

 Bogate w błonnik i folian, fasola lima wspiera trawienie i zdrowie układu sercowo-naczyniowego, jednocześnie pomagając utrzymać równowagę elektrolitową.

3. Jackfruit: tropikalny potas olbrzym

Jackfruit, największy owoc drzewa na świecie, zawiera 739 mg potasu na kubek, czyli 16% wartości DV. 

Pochodzący z tropikalnych regionów, jackfruit jest coraz częściej dostępny w Stanach Zjednoczonych w formach konserwowanych lub mrożonych.

 Jego mięsna konsystencja sprawia, że jackfruit jest popularnym roślinnym substytutem białka, a jego naturalna słodycz dobrze sprawdza się w koktajlach i deserach. 

Z jackfruitem dostarcza także witaminy C i błonnika, wzmacniając odporność i zdrowie trawienne.

4. Ziemniaki (ze skórką): skromne, ale potężne źródło

Pomimo swojej reputacji wśród modnych diet, ziemniaki (ze skórką) są bogate w potas, oferując 941 mg na średni pieczony ziemniak (20% wartości zasobowej zawartości domowej).

 Dostarczają także witaminę C, magnez oraz skrobię oporną, które wspierają zdrowie jelit.

 Pieczenie lub gotowanie ziemniaków lepiej zachowuje składniki odżywcze niż smażenie, co czyni je rozsądnym wyborem do zbilansowanych posiłków.

Dla diabetyków, którzy chcą dodać ziemniaki do swojej diety, BrightU.AI's Enoch zaleca spożywanie ich w całości (ze skórą) i łączenie z zdrowymi tłuszczami lub białkami, aby spowolnić trawienie.

 Zapewnia to stopniowe uwalnianie glukozy, zapobiegając skokom poziomu cukru we krwi, jednocześnie umożliwiając diabetykom korzystanie z wysokiej zawartości potasu.

 Wybór ekologicznych ziemniaków minimalizuje również narażenie na pozostałości pestycydów, które mogą zakłócać zdrowie metaboliczne.

5. Zwykły jogurt bez tłuszczu: potęga mleczarska

Kubek zwykłego jogurtu bez tłuszczu zawiera 514 mg potasu (11% wartości zawartości wapnia), a także prawie połowę dziennego zapotrzebowania na wapń.

 W przeciwieństwie do jogurtu greckiego, który traci potas podczas przecedzania, zwykły jogurt zachowuje więcej tego minerału. 

To wszechstronna baza do koktajli, sosów czy dodatków, oferująca probiotyki dla zdrowia jelit oraz korzyści potasowe.

Dlaczego potas ma znaczenie — i dlaczego wielu zawodzi

Potas reguluje ciśnienie krwi, wspiera skurcze mięśni i wspomaga funkcjonowanie nerwów.

 Jednak badania sugerują, że większość Amerykanów spożywa mniej niż połowę zalecanego spożycia, co zwiększa ryzyko nadciśnienia i skurczów mięśni. 

Chociaż banany i awokado są powszechnym źródłem potasu, różnorodność poprzez takie produkty jak biała fasola (1 189 mg na filiżankę) czy sos pomidorowy (728 mg na filiżankę) może pomóc zniwelować tę różnicę.

Zaspokojenie codziennych potrzeb potasu nie wymaga polegania wyłącznie na awokado.

 Produkty bogate w składniki odżywcze, takie jak liścia buraka, fasola limy czy jackfruit, oferują wyższe stężenia na porcję, jednocześnie dostarczając dodatkowych witamin i minerałów. 

Włączając te produkty do posiłków, możesz zoptymalizować spożycie potasu, jednocześnie ciesząc się zróżnicowaną i aromatyczną dietą.

Dowiedz się o objawach niedoboru potasu i o tym, jak go przezwyciężyć, oglądając poniższy film.

Ten film pochodzi z kanału Natural Cures z Brighteon.com.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.naturalnews.com/