"Jak dziecko przeżywa rozwód????"

 Rozwód dotyczy nie tylko dwojga partnerów ale także, jeśli je posiadają – ich dzieci. Rozpad małżeństwa nie oznacza rozpadu rodziny, choć bez wątpienia diametralnie zmienia jej funkcjonowanie. Rozwód rodziców jest dla dziecka jednym z największych kryzysów życiowych, niosącym ze sobą zapowiedź zmiany. O wielkości tej zmiany decydują partnerzy dokonujący rozwodu, jednak dla dziecka, zawsze jest to zdarzenie, w którym musi zmierzyć się z rozłąką, destrukcją, a czasem odrzuceniem. Na to, jak dziecko przeżyje rozwód, wpływ mają jego cechy osobowościowe, wiek i poziom rozwoju, ale kluczowe są sposoby i strategie radzenia sobie rodziców.

Rozwód – rozpad małżeństwa, zmiana dla rodziny

Rozwód z punktu widzenia osoby dorosłej, jest przełomem w życiu mężczyzny i kobiety. W niektórych sytuacjach jest ogromną możliwością rozwojową i czymś, co prowadzić może do zmiany na lepsze. Rozstanie małżonków zmienia ich sytuację emocjonalną, ekonomiczną i społeczną. Rozwód jest rozwiązaniem umowy i wynikającej z niej relacji, która ich łączyła, ale co istotne – nie jest rozwiązaniem rodziny – ta bowiem nadal istnieje. Rozwód nie usuwa spokrewnienia i relacji rodzinnych, jednak znacząco wpływa na ich funkcjonowanie i przeżywanie. Wywołuje całą serię przemian w życiu uczestniczących w nim osób i powoduje przejście życia rodzinnego w zupełnie inną formę. Musi nastąpić ponowne ułożenie kontaktów zarówno między samymi rodzicami ale także dziećmi, które często jest zadaniem skomplikowanym, trudnym logistycznie, materialnie i emocjonalnie. Temat rozwodu na naszym blogu został już pokrótce poruszony tu https://psycholog-ms.pl/rozwod-oczami-dziecka/, jednak warto zgłębić temat, abyśmy wiedzieli, jak dzieci przeżywają rozwód, ze względu na różne czynniki.

Zmiany w rodzinie

Z perspektywy rodziny jako systemu czyli pewnej całości, zmienia się jej budowa, struktura i funkcja. Życie wszystkich członków rodziny pod jednym dachem musi zostać zastąpione życiem oddzielnym. Zmiana ta dla nas, dorosłych, może być powrotem do znanego już stanu przedmałżeńskiego, gdy byliśmy tzw. „singlami”. Dla dziecka jednak, rozwód zwykle jest przeformułowaniem całej i jedynej znanej otaczającej je rzeczywistości. Rodzina, która powinna być gwarantem bezpieczeństwa nagle ulega rozpadowi, a to może znacząco wpłynąć na postrzeganie świata przez dzieci. Rozwód dla dziecka może wiązać się z ogromnym niezrozumieniem, strachem i tęsknotą.

Osobno, ale blisko

Należy pamiętać, że po rozwodzie nadal oboje rodzice wywierają wpływ na dzieci. W tym kontekście, odnosi się to na przykład do sposobów i zdolności radzenia sobie z kryzysami. To od nas, dorosłych, dziecko uczy się przechodzenia przez konflikty, sposobu komunikacji w czasie ich trwania oraz rozładowywania napięcia. Jeśli nasz dorosły konflikt będzie pełen agresji, przemocy, kłótni i napięcia – dziecko to odczuje i nauczy się tego – to oznacza, że będzie reagowało podobnie, mierząc się z własnymi trudnościami.

To jak dziecko przeżyje rozwód, zależy od jego poziomu rozwojowego. Inaczej będzie reagował maluch w wieku przedszkolnym od dziecka uczęszczającego do szkoły podstawowej, którego zachowanie nie będzie jednak tożsame z reakcją licealisty. Tym co jednak względnie wspólne u dzieci w każdym wieku, jest zestaw posiadanych i przeżywanych emocji oraz związanych z nimi uczuć. U dzieci pojawić się może całe spektrum emocji, od strachu przez złość, smutek, tęsknotę, a czasami nawet ulgę.

Jak dziecko przeżywa rozwód?

Niemowlęta i dzieci we wczesnym wieku przedszkolnym – od urodzenia do około 3 roku życia.

U dzieci najmłodszych i zupełnie zależnych od rodziców, charakterystyczna jest bardzo ścisła i silna relacja z mamą. To, jak w sytuacji rozwodu zachowuje się i reaguje, ma bezpośredni wpływ na zachowania i przeżycia dziecka. Ekspresja emocjonalna, reakcje na otoczenie, w tym także reakcje na samo na dziecko, to czynniki kształtujące jego przeżycia, a które w tym okresie potrzebuje wzmożonej uwagi i troski opiekuna.

Reakcja regresywna – niemowlę w ciele kilkulatka

Gdy rodzice separują się od siebie lub decydują się na rozejście, u kilkuletniego malucha może pojawić się tak zwana regresja, czyli pojawienie się zachowań charakterystycznych dla wcześniejszych etapów rozwojowych. Dziecko może zacząć nagle domagać się karmienia butelką czy nawet piersią, używania smoczka. Zdarza się, że maluch staje się mniej ruchliwy i aktywny, mniej mówi lub używa takiego języka, jak dzieci młodsze. Czasem pojawiają się też trudności w prawidłowym korzystaniu z toalety. Gdy dziecko doświadcza braku znanej mu dotychczas stabilności i bezpieczeństwa, może pojawić się potrzeba ciągłego kontaktu z rodzicem, czyli reagowanie płaczem i krzykiem w sytuacjach oddalenia lub nieobecności oraz częste próby zwrócenia na siebie uwagi. Zachowania regresywne dzieci są zwykle tak silne, jak intensywne są reakcje rodzica na zaistniałą sytuację. Im silniejsze rozdrażnienie, napięcie psychiczne, niepokój i zdenerwowanie opiekunów, tym intensywniejsze będą reakcje dziecka, wymagające od rodziców wzmożonej opieki nad maluchem.

Dzieci w wieku przedszkolnym od ok. 3 do 5 lat

Dzieci w tym wieku postrzegają świat bardzo egocentrycznie czyli czują się tak, jakby były dla siebie i innych “centrum świata”. W tym okresie rozwojowym, przeżywają zwykle swoich rodziców jako dobrych, a nawet najlepszych na świecie (bo przecież samo dziecko w swoim przeżywaniu jest najważniejsze). W tym wieku, sposób w jaki dziecko wyobraża sobie obraz rodzica (także tego nieobecnego) i jakie ma wobec niego życzenia, jest dla dziecka równoznaczne z realnością.

“Wierzę, że wrócisz!”

W sytuacji rozwodu w rodzinie, w której żyje przedszkolak, gdy jedno z rodziców odchodzi lub jest przez większość czasu nieobecne, maluch zwykle zakłada i wierzy, że ta nieobecność jest chwilowa. W myśleniu egocentrycznym dziecka, panuje bowiem przekonanie, że rodzic nie opuściłby tak ważnego elementu świata, jakim jest samo dziecko i na pewno niebawem wróci na stałe.

Reakcje lękowe u dzieci

Dzieci w wieku przedszkolnym przeżywają i okazują swoje emocje na rozmaite sposoby, mogące towarzyszyć sytuacji rozwodowej. Konfrontacja z taką rzeczywistością, która nie odpowiada dziecięcym wyobrażeniom ani życzeniom, prowadzi do uaktywnienia i tworzenia się nowych obaw i lęków. Te istniejące aktywują się, pobudzają wyobraźnię dziecka i wpływają na przeżywanie trudnej rzeczywistości. Trudne emocje mogą zatem przybrać postać nerwowych nawyków takich jak:

• kręcenie włosów,
• skręcanie i szarpanie ubrania,
• pochrząkiwanie,
• ssanie palca,
• obgryzanie paznokci.

Napięcie może też objawiać się:

• trudnościami w zasypianiu,
• zmianami apetytu,
• zmianami w aktywności,
• nadmiernym uzależnieniem od jednego z rodziców,
• huśtawką emocjonalną,
• atakami złości i agresji wyrażonej fizycznie i werbalnie, skierowanymi często do rodzeństwa lub do tego z rodziców, który jest bardziej dostępny/pobłażliwy.

Powyższym zachowaniom towarzyszy często smutek, obniżony nastrój, płaczliwość, wycofanie się z kontaktów z rówieśnikami, bierność, apatia, utrata aktywności.

Dzieci w młodszym wieku szkolnym, około 6 – 9 lat

W tym wieku, dzieci są już bardziej narażone na pojawienie się zaburzeń w rozwoju osobowości, niż w wieku przedszkolnym. W tym wczesnoszkolnym okresie często się zdarza, że dziecko wypiera lub zaprzecza rozwodowi rodziców. Powszechnie obserwowane jest także obniżone poczucie wartości, wynikające z poczucia posiadania tylko jednego rodzica.

Reakcje na nieobecnego rodzica

Reakcja na rodzica “odchodzącego” od rodziny, może przybrać postać zarówno postawy pozytywnej jak i negatywnej. Dziecko może zacząć waloryzować nieobecnego rodzica, podkreślać jego dobre cechy. Zdarza się, że ma to charakter wyraźnie życzeniowy, ale może wynikać z istnienia pozytywnych i głębokich więzi emocjonalnych.

Dziecko może też reagować negatywnie – przyjąć wobec rodzica postawę niechętną, wrogą

i pełną lęku. Taka sytuacja często bywa efektem naśladowania i identyfikowania się z negatywną postawą drugiego rodzica, który pozostał z dziećmi. Dzieci mogą stworzyć obraz nieobecnego opiekuna jako osoby, która szczególnie skrzywdziła rodzinę poprzez opuszczenie, bez względu na przyczynę odejścia.

Zdarza się, że pojawiają się trudności w nawiązywaniu dobrych kontaktów z osobami płci tej samej, co rodzic “odchodzący”. U wielu dzieci pojawia się także postawa wrogości wobec rodzica, z którym dziecko pozostaje i sympatii dla tego, który odszedł. Pozostający z dzieckiem rodzic borykać się może z buntem, agresją i wrogością, bywa że jest obarczany winą za odejście tego drugiego. Reakcją na duże zmiany rodzinne, u dzieci w tym wieku, są często:

• obniżony nastrój,
• komunikowanie silnego smutku,
• poczucie odrzucenia i samotności,
• niewiara w odwracalność dramatycznej sytuacji,
• bierność,
• myślenie negatywne o sobie,
• utrata poczucia własnej wartości,
• złość i agresja,
• drażliwość,
• zamykanie się w sobie,
• brak współpracy z innymi.

Agresja i złość

Zdarza się, że dzieci reagują dość paradoksalnie – prezentują agresję do rodzica, który pozostał z dzieckiem, a jednocześnie mają ogromne poczucie winy z powodu takich uczuć. Może pojawić się wtedy niepokój i rozdrażnienie, a w skrajnych sytuacjach mogą pojawić się trudności rozwojowe, zanik uzdolnień i brak sukcesów szkolnych. Warto pamiętać, że obawy dziecka w dużym stopniu są odzwierciedleniem jego wyobraźni. W sytuacji rozwodu dziecko przeżywa utratę rodzica i może czuć się porzucone i opuszczone nie przez jednego, ale nawet przez obojga.

Późniejszy okres szkolny, 9-12 lat

Dzieci w tym wieku znacznie boleśniej przeżywają rozwód rodziców. Dzieje się tak dlatego, że mają są bardziej świadome zaistniałej sytuacji rozbicia rodziny i utraty któregoś z rodziców, a to oznacza mniejszą zdolność do zaprzeczania istniejącej sytuacji. Kolejną trudnością może okazać się zdolność do zrozumienia sytuacji rozwodowej z jednoczesnym przeżywaniem znaczących konfliktów wewnętrznych.

Konflikty wewnętrzne u dzieci

Konflikty wewnętrzne to jednoczesne i sprzeczne emocjonalne reakcje na rozbieżności, jakie pojawiają się w przeżywaniu sytuacji. Dziecko może zatem odczuwać konflikt wynikający z jednoczesnego odczuwania złości, a nawet postawy agresji wobec rodziców lub jednego z nich, z jednoczesnym silnym przywiązaniem i miłością. Kolejną bardzo trudną i często niedocenianą kwestią jest lojalność dziecka wobec rodziców. Dziecko może czuć się w obowiązku zachowania lojalności wobec któregoś z rodziców, z jednoczesną potrzebą utrzymania bliskiej więzi z każdym z nich. Dzieci w wieku szkolnym, mając już częściowo rozwiniętą osobowość, zaczynają uciekać w mechanizmy obronne. Takimi strategiami są na przykład:

• marzycielstwo,
• poszukiwanie wsparcia w grupach rówieśniczych,
• poszukiwanie zaspokajania własnych potrzeb poza rodziną,
• czasem nawet ucieczki z domu.
  Mechanizmy obronne służą obniżeniu poczucia zagrożenia i lęku, ale nie rozwiązują sytuacji problemowej.

Wciąganie dziecka w konflikt

Niestety, częste ale jednocześnie bardzo szkodliwe jest włączanie dziecka w istniejący między rodzicami konflikt i poszukiwanie w nim sojusznika. To właśnie takie sytuacje powodują powstawanie ogromnych konfliktów wewnętrznych związanych z lojalnością. Dzieci reagują wtedy zwykle smutkiem, drażliwością, płaczliwością, niskim poczuciem wartości. Utrudniony jest też proces kształtowania systemu wartości, nawiązywanie trwałych i pozytywnych kontaktów z rówieśnikami i często pojawiają się trudności szkolne.

Młodzież – 13-17 lat

Młodzież przeżywa rozwód swoich rodziców nie mniej boleśnie niż młodsze dzieci. Jednak wyższy poziom dojrzałości osobowości i sfery umysłowej, umożliwia bardziej realistyczna ocenę konfliktu i sytuacji. To pozwala, a przynajmniej ułatwia, na utrzymanie dystansu wobec rodziców i ich problemów. Radzeniu sobie sprzyja między innymi zaangażowanie dorastających w zdarzenia, które dzieją się poza ich środowiskiem rodzinnym, czyli udział w życiu społecznym, szkolnym, nawiązywanie przyjaźni.

Radzenie sobie poza domem

Gdy jednak młody człowiek, ze względu na obecny konflikt, nie znajduje oparcia we własnej rodzinie, może zacząć szukać tego wsparcia na zewnątrz. Takie strategie radzenia sobie mogą prowadzić do zarówno pozytywnych jak i negatywnych skutków. Na przykład, adolescent doświadczający rozwodu może szybciej się usamodzielnić – dążą oni bowiem często do niezależności emocjonalnej, a nawet materialnej. Poszukiwanie wsparcia i autorytetów poza domem rodzinnym czasem związane jest z pociągiem do ryzyka – przestępczości (gangi młodzieżowe), przedwczesną inicjacją seksualną, czy używaniem substancji psychoaktywnych.

Spora grupa młodzieży z rodzin rozwodzących się, wyraża brak zaufania do związków małżeńskich, rodzina przestaje być dla nich miejscem dającym poczucie bezpieczeństwa i możliwości rozwoju osobistego. Pojawia się brak wiary w możliwość budowania trwałych więzi opartych na wzajemnej miłości, zaufaniu i szacunku.

Wsparcie dziecka w sytuacji rozwodu

Dzieci przedszkolne, szkolne i młodzież – każda grupa wiekowa jest obecna w gabinetach psychologicznych. Tym, co zwykle jest najtrudniejszym aspektem rozwodu, to walka rodziców o dziecko lub angażowanie go w konflikt.

Takie działania niosą za sobą całą gamę konsekwencji – lęk i strach przed odrzuceniem, nieujawnianie swoich prawdziwych uczuć czy trudność z wyrażaniem miłości wobec któregoś z rodziców z powodu obawy przed karą moralną, psychiczną lub fizyczną tego drugiego. Rozpad rodziny poprzez rozwód jest dla wielu osób najbardziej bolesnym doświadczeniem życiowym. Pojawiający się kryzys wymaga wielostronnego wsparcia zarówno dla małżonków jak i ich dzieci.

Rozwodzimy się – jak pomóc naszemu dziecku?

1. Zadbajcie o to by w waszym dziecku trwało poczucie, że nadal jest dla Was najważniejsze, bez względu na Waszą relację partnerską i konflikty. Dziecko musi mieć poczucie, że nadal ma oboje rodziców i będzie miało nieograniczoną możliwość kontaktowania się z każdym z Was.
2. Zadbajcie o to, by Wasze problemy małżeńskie były osobną, Waszą częścią życia i nie wpływały na obowiązki i sprawy rodzicielskie – zapewnijcie o tym też dziecko.
3. Bez względu na eskalację konfliktu, jeśli nie ma ku temu bezpośrednich przeszkód, utrzymujcie w dziecku i dbajcie o pozytywny obraz drugiego rodzica. Nie deprecjonujcie przy nim_niej wzajemnie swojej wartości, bo to może wywołać konflikt związany z lojalnością.
4. W okresie separacji czy rozwodu, ważne jest przedstawiajcie dziecku zaistniałą sytuację małżeństwa i istniejącego w nim kryzysu odpowiednio do jego_jej potrzeb i wieku. Rozmawiajcie z dzieckiem po to, aby zrozumiało Waszą decyzję, ale by nie musiało obarczać siebie winą, doświadczać lęku przed odrzuceniem czy poczucia braku lojalności wobec któregoś z Was.
5. Może być tak, że Waszej rodzinie będzie potrzebna profesjonalna pomoc, aby doprowadzić do uznania i nawiązania przez Was jako rodziców konieczności dialogu i współpracy, w zakresie oddziaływań opiekuńczo-wychowawczych nad dziećmi. Wtedy warto zgłosić się na konsultację lub terapię do psychologa rodzinnego.
6. Również i Wy, indywidualnie, możliwe że będziecie potrzebować wsparcia w zmaganiu się z sytuacją rozwodową tak, aby była ona dla Was najmniej bolesna – takich działań podejmie się psychoterapeuta_ka indywidualny_a

zrodlo:https://psycholog-ms.pl/jak-dziecko-przezywa-rozwod/

"Narcyzm patologiczny - poznaj trzy maski, jakimi się posługuje"(video)

 Narcyzm patologiczny posługuje się trzema maskami, którymi dana osoba zakrywa się w celu manipulowania oraz ukrywania własnych intencji oraz tego kim w rzeczywistości jest. Osoby takie w otoczeniu innych nie chcą wyjść na aroganckie. Z tego właśnie powodu ci, którzy są zdominowani przez narcyzm patologiczny używają swoich doskonale wyćwiczonych mechanizmów. W ten sposób wprowadzają w błąd osoby z najbliższego otoczenia i nie tylko. 

Narcyzm patologiczny polega na tym, że dana osoba zbyt wiele o sobie myśli oraz ocenia się w przesadnie wygórowany sposób. Problem nie kończy się jednak na samym wygórowanym poczuciu własnej wartości, ale również na tym, że całe jej postępowanie skupia się na zyskiwaniu aprobaty i podziwu otoczenia. Osoby takie zachowują się w ten sposób, ponieważ w głębi duszy odczuwają pogardę do samych siebie.

Postmodernizm nie jest niczym innym, jak kolejnym stopniem w skali personalizacji jednostki dedykowanym samozadowoleniu narcyza i nieczułym kombinacjom kalejdoskopowym.

-G. Lipovetsky-

Narcyzm patologiczny

Kto odznacza się zniekształconym narcyzmem może okazać się bardzo destrukcyjny w stosunku do innych. W swoim zapale zmierzającym do upewniania się o swojej świetności osoby takie stają się skrajnymi manipulatorami, okrutnymi i wykorzystującymi innych. Nie robią tego jednak w sposób świadomy. Raczej oszukują samych siebie w stosunku do obranej przez siebie drogi.

Tworzą maski, którymi posługuje się narcyzm patologiczny w celu przekonania siebie i innych, że są godni podziwu. Warto bliżej przyjrzeć się temu zagadnieniu.

1. Fikcyjne ulepszanie siebie

Oto jedna z masek, którymi posługuje się narcyzm patologiczny. Polega na osiąganiu rozwoju, którego celem nie jest jednak ulepszanie własnej osobowości, ale wywoływanie wrażenia na innych. Celem może być wzbudzanie w innych podziwu, zawiści lub podporządkowania.

Jedną z charakterystycznych cech wspomnianego narcyzmu jest szczególny rodzaj poczucia wartości. Oznacza to, że ich poczucie własnej wartości nie rodzi się z naturalnej miłości własnej. Wręcz przeciwnie, opiera się on na opinii innych na ich temat.

Z tego względu to, że osoby takie stają się lepsze nie stanowi celu, ale narzędzie. W tym przypadku celem jest natomiast narzucanie się innym i osiągnięcie, aby ostatecznie podporządkowali się lub czuli się gorsi. Ujawnia się ona w tym, że dana osoba wielokrotnie popada w próżność z powodu osiąganych awansów. Zwraca też uwagę innym, jeśli nie dostrzegli u niej postępu.

2. Poświęcanie samego siebie

To jedna z bardziej mylących masek stosowanych przez osoby zdominowane przez narcyzm patologiczny. Polega na tym, że bierze ona na siebie obowiązki, które do niej nie należą, teoretycznie po to, żeby pomóc innym w rozwiązaniu ich problemów. Potrafią nawet pozbawiać innych przywilejów lub cierpieć za innych w trudnych sytuacjach.

Po raz kolejny problem polega na tym, że nie robią tego z właściwych pobudek. Wcale nie chodzi im o to, żeby pomóc innym. Chodzi im raczej o zyskanie autorytetu i uzależnienia od siebie innych. Poświęcenie własnej osoby w danej sytuacji stanowi demonstrację dobroci, szczodrości i oddania. To jednak tylko baza pozwalająca ostatecznie wynieść na piedestał własną osobę.

Tak jak w poprzednim przypadku, tego rodzaju maski można odkryć w łatwy sposób. Taki rodzaj poświęcenia nigdy nie trwa zbyt długo. Ostatecznie osoba taka wywoła poczucie winy w tych, którym “pomaga”, wymagając przy tym szczególnego rodzaju traktowania lub specjalnych przywilejów. Oczekują miejsca wywyższonego względem innych.

3. Wyobrażenie wspaniałości

Narcyzm patologiczny sprawia, że owładnięte nim osoby mają wyobrażenie wspaniałości na temat własnej osoby. W rzeczywistości czują się lepsze od innych. Stale porównują się z innymi i w swoich oczach zawsze wypadają lepiej. Uważają się za lepsze, bardziej tolerancyjne, bardziej utalentowane, zawsze lepsze, nawet gdy nie jest to prawdą.Charakterystyką jest to, że czują się upoważnione do odczuwania złości. Uważają, że mają patent na obrażanie się. Ich złość jest święta. Jeśli wybuchają, to dlatego, że inni doprowadzili ją do tego stanu. Jeżeli krzyczą, to dlatego, że nie mogą wytrzymać, że ktoś jest niesprawiedliwy w stosunku do tak dobrej osoby, jak ona. Jeśli natomiast się obrażają, to również stoi za tym jakaś uzasadniona przyczyna.

Czasem nawet udaje jej się przekonać innych, że to właśnie ona ma rację. Jednym z typowych przykładów jest maltretowanie pracowników przez szefów, którzy robią to “dla ich dobra”. Czasem nawet cała grupa może stać się ofiarą.

Narcyzm patologiczny stosuje różnego rodzaju maski mające na celu kamuflowanie złych zachowań. Warto jednak pamiętać, że osoby, które tak postępują, w rzeczywistości bardzo cierpią i potrzebują Twojej pomocy.

zrodlo:https://pieknoumyslu.com/narcyzm-patologiczny-trzy-maski/

Tajemnice podświadomości - Jak rozpoznać Narcyza?

video z internetu

"Gdy jesteś „za bardzo”…i jest Ci z tym źle"

 Uczucia ubarwiają życie. Sprawiają, że odbieramy rzeczywistość z większą intensywnością. Mocniej przeżywamy, na dłużej zapamiętujemy. Nie jesteśmy obojętne, przeciwnie mocno zaangażowane wgryzamy się w życie i wyciskamy z niego najsmaczniejsze soki. I wszystko byłoby idealnie, gdyby nie to, że czasami emocje nas przytłaczają i wyjątkowo męczą. Bo co za dużo, to niezdrowo? Także w sferze tak delikatnej…

Wrażliwość

WYSOKA WRAŻLIWOŚĆ JEST CECHĄ WRODZONĄ I DZIEDZICZNĄ.

Wrażliwe osoby nie mają łatwego życia. Tak było kiedyś i tak jest obecnie. Świat nastawiony na cel ich nie rozumie. Tej egzaltacji, delikatności, przeżywania tego, o czym już mało kto pamięta. Liczy się obojętność, luz, zakładanie masek, ukrywanie emocji, niepokazywanie swojej wrażliwej strony. To w życiu nastawionym na sukces nie pomaga.

Choć czasy niewiele się zmieniły, to na szczęście dzisiaj na osoby wrażliwe patrzy się nieco inaczej – łaskawszym okiem, z większą wyrozumiałością. Dostrzega się w wrażliwości coraz więcej zalet, choć o wadach się nie zapomina.

Wrażliwość stała się cechą pod wieloma względami wskazaną. Pozwala bowiem widzieć więcej i rozumieć znacznie bardziej. Dopuszcza do głosu wzruszenie, lęk, wstyd, nie wypiera się trudnych emocji, ale stara się je oswoić. Dlatego wrażliwość to kwestia odwagi ustawicznego uczenia się siebie i obserwowania własnych reakcji. Mimo że życie z nią na co dzień bywa tak trudne…

NIE ZAPRZECZASZ, ALE PRZYJMUJESZ TO, CO CZUJESZ I STARASZ SIĘ ZROZUMIEĆ. TO CODZIENNA ODWIECZNA WALKA, BO ŁATWIEJ BYŁOBY NIE WIDZIEĆ, NIE WIEDZIEĆ, NIE PAMIĘTAĆ…

„Jestem za bardzo”

Intensywność współczesnego świata to prawdziwy sprawdzian dla wrażliwości. Mamy tyle bodźców, wydarzeń, tyle doświadczeń, że nie sposób się uodpornić, zwłaszcza jeśli nie chcemy lub nie umiemy. Nasza wysoka czułość na bodźce sprawia, że często czujemy się przeciążone i zmęczone.

Naturalnie pojawiają się reakcje, które odpowiadają na to, co się dzieje. Zaczynamy czuć się osaczone przez własny wewnętrzny świat. Czujemy za bardzo, martwimy się za bardzo, gniewamy się za bardzo. „Za bardzo” – w naszym odczuciu, bo nie w obiektywna ocena sytuacji.

Wysoka wrażliwość

Niegdyś mówiono dużo o osobach nadwrażliwych. Termin ten funkcjonuje nadal, ale oznacza coś innego, łączy się zazwyczaj z traumatycznymi doświadczeniami z dzieciństwa, odtrąceniem i próbami przypodobania się na siłę, a także z wyjątkowo wrażliwością, która przyjmuje desperacji wymiar. Nadwrażliwość to problem, z którym warto walczyć. Wysoka wrażliwość to cecha osobowościowa, która nie jest zaburzeniem.

„Wysoka wrażliwość” to koncepcja Elaine Aron opisana w książce – „Wysoko wrażliwi. Jak funkcjonować w świecie, który nas przytłacza”. Według różnych szacunków wysoka wrażliwość dotyczy około 20%- 25% osób.

To dobrze? Tak.

Osoby wrażliwe ubarwiają społeczeństwo.

To, jak oceniamy wysoką wrażliwość w dużym stopniu zależy od naszego podejścia. Zamiast narzekać, że nie spływa po nas jak po kaczce, spójrzmy na wrażliwość jak na coś, co nas wyróżnia – pozwala przeczuwać pewne wydarzenia, przygotować się na nie, zapobiegać im, kierować się intuicją, budować głębsze relacje międzyludzkie, dzięki umiejętności słuchania i wysokiej empatii. Wrażliwość to nie tylko zmęczenie nadmiarem emocji, przejmowanie się wszystkim i braniem zbyt wielu rzeczy do siebie, ale też spostrzegawczość i możliwość życia w naprawdę głębokim wymiarze.

Osoba wysoko wrażliwa ma niską odporność na nadmiar wydarzeń, hałas, tłum. Potrzebuje czasu, by dojść do siebie po głośnym spotkaniu, czy bardzo emocjonalnym dniu. Wolniej się regeneruje, ale też idealnie odnajduje się w kontakcie z przyrodą i w relacjach z wartościowymi osobami.

WSZYSTKO DLATEGO, ŻE MÓZG OSOBY WRAŻLIWEJ INACZEJ REAGUJE NA DOPAMINĘ, A NEURONY LUSTRZANE SĄ U NIEJ BARDZIEJ AKTYWNE.

Jak radzić sobie z wysoką wrażliwością?

1. Zaakceptuj to, że czujesz bardziej. Nie walcz z tym, podkreślaj sama przed sobą dobre strony wrażliwości.
2. Płacz, śmiej się, bądź smutna, złość się. Naucz się wyrażać swoje emocje. Potraktuj je jako potencjał, siłę, informację zwrotną.
3. Bądź empatyczna wobec siebie. Naucz się, jak pocieszać siebie i jak sobie wybaczać.
4. Bądź dla siebie dobra, czuła, przyjacielska. Wycisz swojego wewnętrznego krytyka.
5. Stawiaj granice, nie pozwól, by inni je przekraczali. Jeśli nie ustawisz ich w wybranym przez siebie miejscu, prędzej czy później się spalisz, wycofasz się, poczujesz się stłamszona.
6. Bądź uważna. Wsłuchuj się w siebie i dawaj sobie to, co aktualnie potrzebujesz.
7. Wychodź na długie spacery, sama lub z osobą, która zaakceptuje długie milczenie, chwile spokoju, kiedy odpoczywasz.
8. Spędzaj wieczory tak jak lubisz, z książką, słuchając muzyki. Po każdym intensywnym dniu daj sobie czas na regenerację. Pewne rzeczy mogą poczekać.

zrodlo:http://kobietytomy.pl/gdy-jestes-za-bardzo-i-jest-ci-z-tym-zle/

"Narcystyczne zaburzenie osobowości – objawy, przyczyny i leczenie narcyzmu."(video)

 Narcystyczne zaburzenie osobowości charakteryzuje się wyolbrzymionym poczuciem ważności i wyjątkowości. Dotknięci nim ludzie są przekonani

o posiadaniu niezwykłych talentów, często fantazjują o ogromnych sukcesach, mocy czy sławie. Narcyzm to jednak nie tylko poczucie wyjątkowości, ale również ogromne cierpienie i lęk przed utratą starannie budowanego wizerunku, utrudniające dobre i pełne funkcjonowanie.

Osobowość a zaburzenia osobowości

Osobowość

Osobowość posiada każdy człowiek. Jest to indywidualny, niepowtarzalny zestaw cech każdego_ej z nas, który wpływa na to jak się zachowujemy, komunikujemy i funkcjonujemy. Twoja osobowość umożliwia Ci kontakt ze światem, ludźmi dookoła Ciebie, pomaga zdecydować o tym jaką pracę wykonujesz i czym zajmujesz swój wolny czas. Podsumowując – w zależności od tego jaką masz osobowość, tak przeżywasz otaczającą Cię rzeczywistość.

Zaburzenie osobowości

W psychologii i psychiatrii istnieją różne rodzaje zaburzeń osobowości. Często pojawia się jednak pytanie – skoro osobowość jest indywidualna i niepowtarzalna, to w jaki sposób możliwe jest rozpoznanie jej zaburzenia? Czy osoba uznana za zaburzoną, nie ma po prostu specyficznej i niepowtarzalnej osobowości?

Tak i nie. 

Zaburzenie osobowości rozpoznaje się wtedy, gdy osoba zachowuje się

i funkcjonuje w sposób, który w znaczącym stopniu odbiega od norm i oczekiwań obecnych w kulturze, w której żyje. Cechy i zachowania dysfunkcyjne u człowieka z zaburzoną osobowością są bardzo widoczne, powodują dyskomfort i ogromne cierpienie.

Zaburzona osobowość wpływa na większość obszarów życia:

• poznawczy czyli na to w jaki sposób postrzegamy, rozumiemy siebie, innych ludzi i zdarzenia,
• emocjonalny czyli to, z jaką siłą odczuwane są emocje, ich zmienność i adekwatność/dopasowanie do wydarzeń i okoliczności,
• interpersonalny, czyli to, w jaki sposób nawiązujemy i utrzymujemy relacje z ludźmi, częstotliwość wchodzenia w konflikty oraz ich rozwiązywanie,
• kontrolę impulsów, czyli np. zachowań agresywnych, seksualnych, ryzykownych.

Zaburzona osobowość sprawia, że sposób funkcjonowania danej osoby jest charakterystyczny, powtarzalny, często bywa sztywny i ujawnia się w większości sytuacji osobistych, ale także wśród innych ludzi. Ma również ogromny wpływ na wygląd życia społecznego i zawodowego.

Kiedy pojawia się zaburzenie osobowości?

Zaburzenie osobowości ma swój początek w okresie dzieciństwa lub dojrzewania
i utrzymuje się już do końca życia. Nie oznacza to jednak, że nie ma możliwości dokonania zmian i podnoszenia poziomu swojego funkcjonowania.

Psychoterapia jest konieczna i zalecana w sytuacji rozpoznania każdej formy zaburzenia osobowości po to, aby osoba go doświadczająca potrafiła dostrzegać swoje trudności i umieć na nie odpowiednio reagować. Proces terapeutyczny prowadzi do zmniejszania cierpienia, podniesienia jakości życia i poprawiania umiejętności budowania wartościowych relacji.

Istnieje kilka rodzajów zaburzeń osobowości. Jednym z nich jest narcystyczne zaburzenie osobowości potocznie zwane – narcyzmem.

Narcystyczne zaburzenie osobowości – narcyzm.

Osoby narcystyczne powszechnie uważa się za skupione wyłącznie na swojej osobie, kochające siebie i tylko siebie. Jednak wbrew pozorom, ludzie posiadający taką strukturę osobowości nie doświadczajątylko i wyłącznie przyjemnych uczuć do samej_go siebie.

Narcyzm patologiczny, to jeden z kilku rodzajów zaburzeń osobowości. Jest to stan psychiczny, który opiera się na poczuciu ważności swojej osoby. Człowiek z osobowością narcystyczną doświadcza wyolbrzymionego poczucia własnej wartości, z głęboką potrzebą otrzymywania uwagi i dużego podziwu od innych ludzi. Budowane przez narcyzów relacje są jednak niespokojne, a sami mają również trudności w odczuwaniu, a nawet brak empatii dla innych.

Maska, wizerunek, kreacja

Tym co często zaskakujące, a charakterystyczne dla osób z narcystycznym zaburzeniem osobowości, jest fakt, że ich funkcjonowanie zewnętrzne jest pewnego rodzaju maską i bardzo skrupulatnie tworzoną konstrukcją. Badania i doświadczenie psychoterapeutyczne pokazują, że za wręcz skrajną pewnością siebie, kryje się u nich bardzo krucha i surowa samoocena, niezwykle podatna na najmniejszą krytykę.

Wpływ narcyzmu na funkcjonowanie

Narcystyczne zaburzenie osobowości powoduje problemy w wielu dziedzinach życia, takich jak związki, praca, szkoła czy sprawy finansowe. Osoby z narcystycznym zaburzeniem osobowości stają się generalnie nieszczęśliwe i rozczarowane, gdy nie otrzymują specjalnego traktowania, przysług czy podziwu, na które ich zdaniem – zasługują. Nawiązywane przez siebie relacje często uważają za niepełne, niespełniające ich wymagań. Przebywanie w towarzystwie osób narcystycznych jest często opisywane jako nieprzyjemne i obciążające.

Objawy narcystycznego zaburzenia osobowości

Oznaki i objawy narcystycznego zaburzenia osobowości oraz ich nasilenie są zróżnicowane.

Cechami charakterystycznymi narcyzmu są:

• przesadnie wysokie poczucie własnej wartości,
• poczucie zasługiwania i wymagania ciągłego, nadmiernego podziwu od innych,
• oczekiwanie bycia uznaną_ym za najlepszą_ego, nawet bez osiągnięć, które to uzasadniają,
• wyolbrzymianie swoich osiągnięć i talentów,
• częste fantazjowanie na temat sukcesu, mocy, blasku, piękna lub idealnego partnera,
• wiara, że są lepsi od innych i mogą spotykać się tylko z równie wyjątkowymi ludźmi,
• monopolizowanie rozmowy i lekceważenie lub spoglądanie z góry na ludzi, których postrzegają jako gorszych,
• oczekiwanie wielu przysług i idealnej zgodności z ich oczekiwaniami,
• wykorzystywanie innych ludzi do utrzymywania tego, czego chcą,
• nieumiejętność lub niechęć do rozpoznawania potrzeb i uczuć innych ludzi,
• zazdrość o innych i przekonanie, że inni ludzie im zazdroszczą,
• arogancja lub wyniosłość, sprawianie wrażenia zarozumiałych, pretensjonalnych,
• domaganie się i pragnienie posiadania/doświadczania wszystkiego, co najlepsze i najbardziej wyjątkowe (np. coraz lepszych modeli aut, piękniejszego biura, praca w niszowej branży).

Jednocześnie, osoby z narcystycznym zaburzeniem osobowości mają problemy z radzeniem sobie ze wszystkim, co według nich jest krytyką. W takich sytuacjach niecierpliwią się i złoszczą, jeśli nie otrzymają specjalnego, wyjątkowego traktowania.

Szybko i łatwo wzbudza się w nich poczucie bycia lekceważonym. To prowadzi do poważnych problemów interpersonalnych, ponieważ często reagują na ludzi
z wściekłością i pogardą. Ich obroną stają się wtedy starania, by poniżyć drugą osobę – sprawianie wrażenia bycia lepszym_ą na powrót podnosi ich samoocenę i uspokaja, pozwala funkcjonować według wypracowanego wizerunku.

Do powyższych cech charakterystycznych osób narcystycznych dodać należy jeszcze trudności z regulowaniem i kontrolowanie emocji oraz zachowań. Mają poważne problemy z radzeniem sobie ze stresem i dostosowywaniem się do zmian.

Depresja narcystyczna

Gdy osoba z narcystycznym zaburzeniem osobowości konfrontuje się ze swoimi niedoskonałościami, wadami, cech ocenianymi przez siebie lub innych negatywnie – w jej przeżywaniu wali się cały świat. Ich funkcjonowanie jest w znacznym stopniu oparte o budowanie i pielęgnowanie swojego obrazu idealnego, wyjątkowego człowieka. W ten sposób, głęboko ukrywają swoje prawdziwe uczucia – niepewności, wstydu, wrażliwości czy upokorzenia. Gdy te cechy ujawnią się choćby w najmniejszym stopniu – doświadczają przygnębienia i obniżenia nastroju, a w skrajnych przypadkach może dojść do tak zwanej “depresji narcystycznej.”

Przyczyny narcystycznego zaburzenia osobowości

Nie ma pewności co do tego, co jest bezpośrednią przyczyną powstawania narcystycznego zaburzenia osobowości. Podobnie jak w przypadku rozwoju innych zaburzeń zdrowia psychicznego, przyczyna narcyzmu jest niewątpliwie złożona.

Obserwuje się jednak pewne zależności i widoczne są związki obecności narcystycznego zaburzenie osobowości ze specyficznymi czynnikami środowiskowymi, genetycznymi i neurobiologicznymi.

Relacja rodzice – dziecko

Obserwowanym i zdaje się, najsilniejszym czynnikiem środowiskowym, czyli pochodzącym z otoczenia i wpływającym na człowieka, jest w narcyzmie niedopasowanie i zakłócenia w relacji rodzic – dziecko.

Osoby narcystyczne doświadczały zwykle ze strony rodziców lub opiekunów nadmiernej, adoracji lub nadmiernej krytyki.

Narcyzm wielkościowy – typ samouwielbiający

Doświadczenie nieadekwatnego, skrajnego uwielbienia i adoracji może doprowadzić do przekonania, że jest się lepszym niż wszyscy inni i za to właśnie jest się kochanym_ą i akceptowanym_ą. Jednak takie myślenie o sobie, u osób narcystycznych prowadzi w życiu dorosłym do nieustannego przymusu utrzymania idealnego wizerunku siebie, aby pielęgnować przekonanie, że jest się wartym uznania i miłości.

Źródłem ogromnego cierpienia jest u takich osób nieustannie odczuwany lęk, że ludzie “dowiedzą się jaki_a jestem naprawdę i wtedy mnie odrzucą”. Samoocena i utrzymanie poczucia własnej wartości, jest wtedy uzależnione od sukcesów, pozytywnych ocen i podziwu otoczenia. Dla takiej osoby, nie ma w życiu miejsca i tolerancji na błędy, niewiedzę czy słabość.

Narcyzm wrażliwy – samopoświęcający się

Drugi rodzaj doświadczenia, czyli posiadanie nadmiernie krytykującego lub wymagającego rodzica, wiąże się z wytworzeniem przekonania, że “nigdy nie jestem wystarczająco dobry_a”. W konsekwencji dla takiego myślenia, osoby narcystyczne w wieku dorosłym bez przerwy próbują osiągnąć nieosiągalne – perfekcjonizm. Należy pamiętać, że cierpienie wynikające z ciągłego stawiana wobec siebie coraz wyższych wymagań, jest prawdziwe i realne.

Ofiary i męczennicy

Osoby, które doświadczyły i doświadczają nadmiernego krytycyzmu wobec siebie, często wchodzą także w rolę ofiar lub wspaniałomyślnych męczenników.

W paradoksalny sposób, poprzez cierpienie otrzymują od otoczenia i siebie samych potwierdzenie o byciu wyjątkowymi, dobrymi i szczególnymi; tymi którzy poświęcają się dla dobra innych. Męczeństwo czy pozycja ofiary, to jedyny sposób na zaangażowanie otoczenia w swoje sprawy i uzyskanie potwierdzenia, że posiada się jakąś wartość.

Czynniki genetyczne

Z obserwacji i badań wynika, że narcystyczne zaburzenie osobowości może być dziedziczone. Jeśli w rodzinie jest osoba doświadczająca tego zaburzenia lub mająca jego cechy – istnieje szansa, że ten rodzaj osobowości pojawi się także u dzieci. Przekaz cech narcystycznych może wynikać również z traktowania swoich dzieci w sposób charakterystyczny dla narcystycznych rodziców – poprzez stawianie nieustannych wymagań lub nadmierne adorowanie.

Czynniki neurobiologiczne

Istnieje związek między mózgiem a zachowaniem i myśleniem – oznacza to, że pewna dysregulacja w funkcjonowaniu mózgu i układu nerwowego, może stanowić czynnik przyczyniający się do wystąpienia zaburzenia osobowości. Jednak czynnikiem najczęściej uznawanym za przyczynę powstawania zaburzeńosobowości jest środowisko.

Ryzyko wystąpienia narcyzmu

Narcystyczne zaburzenie osobowości dotyka więcej mężczyzn niż kobiet i często po raz pierwszy obserwuje się je u nastolatków lub we wczesnej dorosłości. Należy pamiętać, że chociaż niektóre dzieci mogą wykazywać cechy narcyzmu, może to być po prostu typowe dla ich wieku i nie oznacza, że ​​rozwinie się u nich narcystyczne zaburzenie osobowości.

Chociaż przyczyna narcystycznego zaburzenia osobowości nie jest znana, niektórzy badacze uważają, że u dzieci wrażliwych biologicznie może mieć wpływ styl rodzicielski, który jest nadopiekuńczy lub zaniedbujący.

Konsekwencje narcystycznego zaburzenia osobowości

Problemy wynikające z doświadczenia narcystycznego zaburzenia osobowości są poważne i mogą obejmować wiele obszarów życia. Osoby narcystyczne zgłaszające się po pomoc, w gabinetach psychoterapeutycznych mówią o:

• trudnościach w nawiązywaniu i utrzymywaniu relacji z innymi ludźmi,
• problemach w pracy lub szkole,
• depresji i silnym leku,
• fizycznych problemach zdrowotnych, czyli tak zwanych somatyzacjach,
• nadużywaniu narkotyków lub alkoholu,
• myślach lub zachowaniach samobójczych.

Leczenie i profilaktyka narcyzmu

Terapia narcystycznych zaburzeń osobowości nie jest łatwa, ponieważ osoby te zwykle nie czują, że potrzebują pomocy. Narcyzm wielkościowy (samouwielbiający) charakteryzuje się poczuciem bycia wyjątkowym – jeśli ktoś taki zgłasza się do gabinetu, zwykle jest kierowany naciskiem bliskich lub innymi czynnikami, których początkowo nie lokalizuje w sobie.

Narcyzi wrażliwi (samoopoświęcający się) natomiast, często żywią przekonanie, że świat ich krzywdzi i otoczenie wymaga zmian, podczas gdy on_a sam_a utrzymuje pozycje wycofanego bohatera. W ich przekonaniu to świat powinien się zmienić, a nie oni sami.

Już sam początek terapii jest wyzwaniem – zbudowanie i utrzymanie szczerej i otwartej relacji z osobą, która potrzebuje ciągłego pochwalania nie będzie łatwe w gabinecie, w którym należy przyglądać się również swoim wadom, słabościom i dysfunkcjom.

Terapia osób narcystycznych głównie opiera się na rozpoznawaniu destrukcyjnych schematów zachowania, a także na nie oceniającym przyjmowaniu Pacjenta przez Terapeutę. W ten sposób, narcystyczna jednostka uczy się, że nie musi udawać, być zawsze doskonała i rywalizująca. Doświadczenie braku oceny (“jesteś świetny”/ “jesteś do niczego”) jest dla narcyza czymś zupełnie nowym i może być bardzo wyzwalające i leczące.

W diagnozie i leczeniu narcystycznego zaburzenia osobowości stosuje się psychoterapię długoterminową – indywidualną, rodzinną lub par, w zależności od doświadczanych trudności i obszarów, w których te problemy się ujawniają.

Nasza poradnia, Empatio, zapewnia pomoc we wszystkich tych obszarach, przy leczeniu narcystycznego zaburzenia osobowości.

zrodlo:https://psycholog-ms.pl/narcystyczne-zaburzenie-osobowosci-objawy-przyczyny-i-leczenie-narcyzmu/

.

video z internetu