"Oman wielki na drogi oddechowe, żołądek, trawienie i stres "– receptury

 Oman wielki [Inula helenium] jest jedną z największych roślin zielnych. Nie bez kozery nosi swoją nazwę, gdyż może osiągać wysokość ponad 2 metry.

Starożytni Rzymianie wierzyli, że roślina wyrosła z łez pięknej Heleny. Dekoracyjne kwiaty omanu wplatano w wieńce, sporządzano z nich mocne wino, a smażony w miodzie korzeń był słodką przekąską.

Doceniano też lecznicze działanie rośliny dla ciała i ducha. Nazywano kwiatem dobrego samopoczucia, a stara łacińska sentencja brzmi: Enula campana reddit praecordia sana czyli oman będzie podtrzymywać ducha.

Tradycja szczególną mocą obdarzyła oman wielki o czym świadczą nazwy gwarowe: korzeń bolączkowy, wielkie zioło. Świeże liście omanu przykładano na rany, korzeń stosowano na niestrawność, problemy trawienne i oddechowe. W niektórych regionach do dziś stosuje się oman jako środek na kołtun u ludzi i zwierząt. Na świerzb wyrabia się maści ze startego korzenia zmieszanego ze smalcem.

Oman wielki

Jest wieloletnią rośliną o złotożółtych kwiatach, silnych kłączach, grubym korzeniu i wysokiej łodydze. W Europie i Azji uprawiany jest dla celów spożywczych i farmaceutycznych.

W Polsce rośnie zdziczały na wilgotnych pastwiskach, nadrzecznych zaroślach, przy wiejskich zabudowaniach, płotach, ogrodach.

Surowcem zielarskim jest pozyskiwany jesienią korzeń omanu Radix inulae, w mniejszym stopniu liście i kwiaty. Z łacińskiego określenia wywodzi się nazwa inulina – wielocukier o właściwościach probiotycznych, który stymuluje rozwój mikroflory przewodu pokarmowego.

Inulina nie wchłania się ani w żołądku, ani w jelicie cienkim. Ludzki organizm nie wytwarza odpowiedniego enzymu, który mógłby ją rozłożyć. Natomiast w jelicie grubym jest przetwarzana przez bakterie na cenne kwasy tłuszczowe.

Chociaż inulina jest rodzajem skrobi, w przewodzie pokarmowych zachowuje się jak błonnik. Nie podnosi stężenia cukru we krwi, trzustka nie musi więc produkować insuliny. Inulina występuje również w topinamburze, pasternaku, cykorii, karczochach, czarnym korzeniu.

Oman wielki energetyczne działanie

W tradycyjnym zielarstwie uważany za jeden z najlepszych toników płucnych, Chińczycy korzeniowi omanu nadali przydomek „odzyskujący oddech”

Oman wielki należy do ziół gorzko aromatycznych, ma naturę suchą i ciepłą. Smak gorzko-ostry po strawieniu słodki. Działa na wilgoć i i zimno w tkankach, stagnację, atrofię, depresję.

Usuwa flegmę, nagromadzoną wilgoć i odpady, rozprasza stagnację, zastoje. Wskazany dla osób z chronicznym przekrwieniem tkanek, zastojach wilgoci, stagnacji z tendencją do zimna, zaflegmienia, depresji, które Ajurweda określa jako zaburzenia kapha.

Stosowany jako ogólny środek rozgrzewający, stymulujący – wprawiający w ruch o działaniu ściągającym, osuszającym, wykrztuśnym. Niezależnie czy to śluz w płucach, zaflegmienie jelit, zatrzymywanie płynów, powolne trawienie, przedłużający się stan podgorączkowy, czy opóźniający się okres oman jest odpowiednim ziołem.

Jest gorący środkiem wykrztuśnym do usuwania zastałego śluzu. Dobrze się sprawdza w niewydolności oddechowej, gdy nie można głęboko odkaszlnąć, by odkrztusić zalegającą flegmę. Oman wielki nie tylko rozpuszcza zastałe śluzy, ale znieczula ból w klatce piersiowej i łagodzi łaskotanie w gardle.  Przed wiekami Awicenna pisał:

Inula helenium , który Grecy nazywają elenio, ma dwie właściwości. Po pierwsze umacnia to, co w człowieku nazywa się precòrdia czyli dół żołądka, płuca i wszystko co serce otacza. Wyciąg winny – enulat, oczyszcza klatkę piersiową a przyjmowany z miodem wzmacnia i pociesza serce.

Po drugie razem z sokiem z ruty jest dobry dla cierpiących na przepuklinę. Ponadto oman działa na żołądek pełen szkodliwych humorów, uwalnia z niedrożności wątrobę i śledzionę. Pomaga na wszelakie cierpienia i bóle z zimna, obrzęki i poruszenia spowodowanym nadmiarem powietrza.

A Św. Hildegarda tak scharakteryzowała:

Oman człowieka wdzięcznym, miłym i przyjemnym czyni. Zmartwienia, żal i gniew odpędza. W  zapomnienie przywodzi, toteż  tęskność oddala i serce rozwesela. Cerę cudną czyni. Ma naturę ciepłą, suchą, osusza nadmiar flegmy i wilgoci.

Lecznicze zastosowania omanu

W lecznictwie ludowym oman wielki należy do najbardziej popularnych roślin leczniczych o uniwersalnym działaniu. Często stosowany jako środek tonizujący i pobudzający  w przewlekłych schorzeniach płuc i osłabieniu narządów trawiennych. Jest doskonałym prebiotykiem, lepszym niż suplementy

Wykazuje właściwości: 

• Przeciwzapalne, rozkurczowe, wykrztuśne
• Bakteriobójcze, przeciwgruźlicze [1]
• Żółciopędne, żółciotwórcze, moczopędne
• Przeciwcukrzycowe, przeciwnowotworowe
• Hamuje rozwój grzybów, bakterii, wirusów i pierwotniaków.
• Reguluje metabolizm wątroby, trawienie
• Pobudza wydzielanie soków trawiennych
• Poprawia pracę całego przewodu pokarmowego i układu moczowego
• Podnosi odporność
• Działa lekko uspokajająco, przeciwdepresyjnie, pomaga przy braku życiowej energii

Oman wielki przepisy

Odwary i nalewki z omanu stosuje się

• W chorobach dróg oddechowych. Szczególnie działa spazmatyczny kaszel nasilający się w nocy, zielony lub żółty śluz, trudność w złapaniu oddechu.  Ostre infekcje, duszności, zapalenie opłucnej, krtani, zatok, astma, krztusiec. Oman usuwa przekrwienie, rozluźnia tkankę mięśni gładkich tchawicy a lotne olejki pobudzają krążenie.
• Przy infekcjach wirusowych, bakteryjnych, grzybiczych, pasożytniczych
• Nieżytach żołądka i jelit. Rozgrzewający gorzko aromatyczny smak poprawia trawienie zaburzone z nadmiaru wilgoci. Jego oznaki to wzdęcia, odbijanie spowodowane nadmiarem śluzu. Oman pomaga w metabolizmie tłuszczów i poprawia ukrwienie narządów trawiennych. Duża zawartość inuliny pomaga kontrolować poziom cukru we krwi i działa tonizująco na trzustkę.
• Schorzeniach wątroby i dróg żółciowych.
• Zapaleniu nerek i dróg moczowych
• Zewnętrznie służy do przemywania przy stanach zapalnych skóry, egzemie, ranach oraz płukanek jamy ustnej i gardła.

W Chinach kwiat omanu stosuje się przy astmie, zapaleniu oskrzeli. Badania potwierdziły też działanie przeciwalergiczne, stymulujące układ nerwowy, trawienny, korę nadnerczy i regulujące system odpornościowy [2],

Oman wielki przepisy

Odwar z korzenia omanu
½ łyżki rozdrobnionego korzenia zalać szklanką ciepłej wody. Ogrzewać do wrzenia pod przykryciem. Pogotować 5 minut, odstawić na kwadrans pod przykryciem.

Po przecedzeniu pije się ½ szklanki 2 razy dziennie. Przy niestrawnościach, bólach brzucha, wzdęciach, nudnościach, wymiotach, zatruciach. Kandyzowany korzeń omanu można żuć przy niestrawności, dla ułatwienia trawienia i odświeżenia oddechu.

Napar z omanu 
1-2 rozdrobnionego korzenia zalać szklanką wrzątku. Zaparzać pod przykryciem 20 minut. Po przecedzeniu pije się małymi łykami wielokrotnie cały dzień przy kaszlu i chorobach dróg oddechowych.

Kuracja na dysbakteriozę 
Zmielić łyżkę korzenia omanu na proszek, podzielić na 4 dawki. Przyjmuje się 4 razy dziennie godzinę przed posiłkiem. Należy obficie popić wodą. Kurację stosuje się po antybiotykach, przy kandydozie i pasożytach.

Nalewka
Rozdrobniony korzeń zalać alkoholem 40-60% w stosunku 1:10. Ostawić na 2 tygodnie. Odcedzić przez kilkakrotnie złożoną gazę starannie odciskając surowiec. Pije się 3 razy dziennie po 15-20 kropli rozcieńczonych w 100 ml wody.

Winko z omanem przepis  św. Hildegardy
Pomaga przy migrenach. 50 g świeżego lub suszonego ziela omanu z korzeniami zalać litrem wina. Przyjmuje się  po l łyżce przed i po posiłkach jedynie do czasu polepszenia lub wyzdrowienia.

Herbatka na drogi oddechowe przepis S. Korżawskiej
2 łyżki rozdrobnionego korzenia zalać 3 szklankami wody. Ogrzewać do wrzenia pod przykryciem, gotować 5 minut, przecedzić, przelać do termosu. Popija się ciepły wywar łykami cały dzień. Stosuje przy uporczywym kaszlu, chrapliwym oddechu, nieżytach dróg oddechowych, astmie, gruźlicy, zapaleniu płuc opornym na antybiotyki. Gdyby stan był bardzo ciężki oman gotuje się na energetycznym rosole.

Syrop wykrztuśny 
Wymieszać w równych ilościach korzeń omanu, biedrzeńca, liść podbiału, nasiona kopru włoskiego. 40 g mieszanki zalać 500 ml wrzątku, odstawić pod przykryciem na 12 godzin. Po przecedzeniu do naparu wsypać pół szklanki cukru. Ogrzewać na wolnym ogniu do wrzenia. Stosuje się po łyżce 3-4 razy dziennie, dzieci łyżeczkę.

Oman dla kobiet

Zgodnie z tradycją oman jest przypisany planecie Wenus. Nosi jej sygnaturę i leczy typowe dolegliwości. Wenus w ciele jest energią witalną, energią przodków, która ma swoje miejsce w nerkach.

Łyżeczkę rozdrobnionego korzenia zalać szklanką wrzątku, gotować 15 minut na małym ogniu, naciągać 4 godziny. Pije się łyżkę 3-4 razy dziennie. Zapobiega przedwczesnym porodom,  stosuje się przy bolesnych, nieregularnych miesiączkach. Można połączyć z krwawnikiem i prawoślazem.

Endometrioza
W równych częściach wymieszać korzeń omanu, korę kaliny i wierzby.  2 łyżki mieszanki gotować w 500 ml wody 5 minut.  Pije się po 2/3 szklanki odwaru rano i wieczorem.

Mieszanki

Mieszanka na wątrobę
Wymieszać w równych ilościach korzeń omanu, łopianu, ziele dziurawca, krwawnika, rdestu ptasiego, uczepu, kwiat wrotyczu,  rumianku, owoc dzikiej róży, liść szałwii  Łyżkę mieszanki zalać szklanką wrzątku, parzyć 30 minut. Pije się  ½ szklanki 3 razy dziennie 20 minut przed jedzeniem przy marskości i przewlekłym zapaleniu wątroby.

Napar na astmę 
Ziele tymianku,bratka, liść podbiału, korzeń omanu, kwiat kupalnika, anyż wymieszać w równych ilościach. Łyżkę mieszanki parzy się 10 minut w szklance wrzątku. Stosuje się 2 razy dziennie po ½ szklanki lub popija łykami cały dzień.

Niestrawność połączona z brakiem kwasów żołądkowych lub nadkwasotą
Wymieszać w równych ilościach korzeń omanu, liść bobrka, mięty, kminek, krwawnik, ziele tysiącznika, piołunu. Łyżeczkę mieszanki zalać szklanką wody, ogrzewać do wrzenia, gotować łagodnie pod przykryciem 3 minuty. Odstawić 10 minut do zaparzenia. Popija się ½ szklanki przed jedzeniem.

Zioła przy raku żołądka przepis o. Klimuszki
Wymieszać po 50 g: kory wierzby, ziela jemioły, dziurawca, fiołka trójbarwnego, liści brzozy, borówki czernicy, pokrzywy, kłącza perzu, korzenia omanu i prawoślazu, pączków sosny lub porostu islandzkiego. Kopiastą łyżkę stołową mieszanki zalać szklanką wrzątku.  Odstawić na 3 godziny. Pije się 3 razy dziennie po szklance przed posiłkiem. O. Klimuszko zalecał dodatkowo przed snem pić szklankę soku z surowej, słodkiej kapusty.

zrodlo:https://sekrety-zdrowia.org/

"Zioła aromatyczne – natura energetyczna, działanie i zastosowania "

 Zioła aromatyczne roztaczają piękne zapachy, od których od razu czujemy się lepiej. Wykorzystuje się je w aromaterapii, zielarstwie, medycynie i kuchni.

Współczesne ziołolecznictwo, podobnie jak medycyna alopatyczna klasyfikuje zioła aromatyczne na podstawie składu chemicznego według  właściwości, np. wiatropędne. W rzeczywistości jest to wiedza zredukowana, odbiegająca od rzeczywistego charakteru ziół zawierających aromatyczne olejki lotne.

Zioła aromatyczne

Charakteryzuje je mocny, odurzający zapach, który wynika z obecności olejków eterycznych. Uwalniające się olejki mają najwyższe wibracje w świecie ziół. Tak wysokie, że roślina nie może ich utrzymać, ulatują, wyparowują do środowiska, co wywiera efekt stymulujący.

Ich wysokie częstotliwości oddziałują komórki i tkanki, zmieniając wibracje wprowadzając równowagę. Naukowo udowodniono [1], że komórki zainfekowane, chorobowe mają niższą częstotliwość niż zdrowe. Niektóre naturalne olejki lotne je podwyższają.

Termin aromatyczny, zwykle odnosimy do zapachu rośliny, chociaż w tradycyjnym lecznictwie identyfikuje zielarstwo klasyfikuje je po smaku – jako ostry. Wszystkie rośliny, zioła mają jakiś zapach, ale nie wszystkie są aromatami. Aromatyczny oznacza obecność lotnych olejków, które po podgrzaniu ulegają rozproszeniu.

Energetyka aromatów

Zioła aromatyczne należą do żywiołu ognia. Głównie stymulują, w większości rozgrzewają, ocieplają, osuszają, rozpraszają zimno i wilgotną stagnację. Są od tego pewne wyjątki, np. mięta, krwawnik schładzają, choć nadal zdecydowanie stymulują.

• Zioła aromatyczne podtrzymują energię
• Podwyższają wibracje tkanek , komórek
• Rozpraszają stagnację, zastoje, wilgoć, energetyczne i fizyczne blokady
• Odświeżają, stymulują krążenie, metabolizm, trawienie ruch, żywotność
• Niszczą mikroby chorobotwórcze
• W gorących naparach stymulują pocenie
• Niektóre uspakajają system nerwowy, relaksują, rozluźniają

Zioła aromatyczne zwykle mają działanie rozluźniające, uzupełnione stymulującą jakością. Nie są to cechy przeciwstawne, pobudzenie zwiększa aktywność, relaksacja zmniejsza opór dla aktywności.

Większość ziół aromatycznych posiada obydwie cechy, niektóre bardziej stymulują, mniej relaksują (krwawnik), inne bardziej rozluźniają, mniej pobudzają (melisa), jeszcze inne mocno stymulują i relaksują (dzika bergamotka).

Dobierając zioła aromatyczne bierzemy pod uwagę inne energetyczne cechy. Np. aromat łagodzący (kozieradka), gorzki (tatarak) czy cierpki (pietruszka). Dobieramy do stanu tkanek i oczywiście naszej indywidualnej energetyki.

Podstawowe działanie

Obecność olejków lotnych w roślinach nadaje im potencjału do określonego działania. Nie wszystkie zioła zawierające jednakowy bądź podobny skład olejków będą wykazywać to samo działanie, moc i jakość. Tak więc dobierając zioła aromatyczne, nie możemy zakładać że roślina podziała w ten czy inny sposób lub w jakim stopniu przejawia potencjalne walory.

Najważniejszą cechą olejków lotnych jest ich natura rozpraszająca, wywołująca zjawisko dyspersji-rozszczepiania.  Jest to najbardziej widoczne w obecności ciepła np. jeśli zakroplimy olejek do gorącej wody czy kominka zapachowego aromat się rozniesie po całym pomieszczeniu. Ta samo zjawisko dyspersji zachodzi w organizmie.

• Zioła aromatyczne rozbijają zatory, blokady, stagnację
• Stymulują ruch, aktywność na poziomie fizycznym, energetycznym i mentalnym
• Zmniejszają opór w przepływie energii

Podstawowym działaniem ich działaniem na wszystkich poziomach jest rozpraszanie ciężkości, bezruchu, zastoju, skostnienia, stagnacji, letargu i przeniesienia go do ogólnego poczucia lekkości.

Układ oddechowy

Aromatyczne zioła są ważne w terapii płuc i górnych dróg oddechowych. Rozluźniają „zacisk”, zmniejszają przekrwienie tkanek. Pomagają gdy jest w drogach oddechowych jest zimno, wilgoć i zalegający śluz. Rozpraszają stagnację, rozrzedzają flegmę, otwierają drogi oddechowe.

Większość aromatycznych ziół łagodzi napięcie i skurcze oskrzeli. Olejki lotne działają przeciw patogenom, wirusom, bakteriom, pomagają zwalczać infekcje lokalnie i ogólnoustrojowo.

Na drogi oddechowe stosujemy zioła aromatyczne w nalewkach, gorących herbatkach, inhalacjach, płukankach do nosa. Np. sosna, rumianek, lawenda, mięta, szałwia, bazylia, rozmaryn, majeranek, oregano, koper włoski, estragon.

Przewód pokarmowy

Głównym wskazaniem jest stagnacja, bezruch, którym towarzyszą napięcia i skurcze. Zioła aromatyczne stymulują wiele aspektów funkcji trawiennych; wspomagają wydzielanie soków trawiennych, poprawiają perystaltykę, usuwają zakłócające normalne trawienie napięcia.

Niektóre, zwłaszcza miętowe łagodzą nudności.  Pod wieloma względami działają bardzo podobnie do ziół gorzkich, najlepiej łączyć je ze sobą.  Przeciwzapalny, przeciwbakteryjny i przeciwdrobnoustrojowy charakter olejków lotnych działa na infekcje, podrażnienia, które często wiążą się ze stagnacją jelit. Koper włoski, anyż, cząber, bazylia, szałwia, jałowiec, rozmaryn, dzięgiel, kminek, kardamon, kmin rzymski, estragon, lawenda, krwawnik.

Większość aromatycznych ziół, najsilniej płatki róży, selektywnie równoważy florę jelitową, hamuje przerost, ale nie utrudnia regeneracji naszych dobrych bakterii. Najbardziej skutecznie działają nalewki, chociaż herbatki i wywary są też nieocenione.

Zioła aromatycznie gorzkie, zawierające poza olejkami lotnymi terpeny i żywice mają dosyć nieprzyjemny gorzki smak i aromat. Czasem może się podobać, jeśli organizm potrzebuje. Lekko ocieplają , ale głównie osuszają, usuwając całe „bagno” ze środowiska przewodu pokarmowego.

Przekłada się to na działanie przeciw pasożytom, które automatycznie tracą pożywkę. Aromatycznie gorzkie zioła efektywnie działają na podrażnione stanem zapalnym tkanki.  Gorzki smak razem z olejkami lotnymi stymuluje soki trawienne, które są właściwie tonikiem dla układu pokarmowego, tonizują go. Do gorzko aromatycznych ziół zaliczamy np. wrotycz, tatarak, bylicę roczną, piołun, oman wielki, zielone orzechy.

Układ moczowy

Zioła moczopędne w większości nie należą do aromatycznych np. mniszek, pokrzywa, przytulia. Również nie wszystkie aromatyczne aromatyczne zioła zwiększają wydalanie moczu.

Aromaty moczopędne działają w specyficzny sposób. Wchłonięte przez krew olejki lotne docierają do nerek, wywołują podrażnienia, które prowokują nerki do uwolnienia większej ilości moczu by wypłukać drażniące je substancje. Nie jest to szkodliwe, ale rozsądniej jest unikać w sytuacjach, gdy nerki są już podrażnione lub zaognione.

Ponieważ olejki lotne najczęściej działają przeciwbakteryjne i przeciwzapalne, kontaktowy efekt antyseptyczny występuje na błonie śluzowej dróg moczowych, kiedy olejki z moczem spływają moczowodami do pęcherza i są wydalane przez cewkę moczową. Działanie to jest wskazaniem do leczenia dróg moczowych z zahamowaniem oddawania moczu.

Wyciągi wodne w tym wypadku działają lepiej niż nalewki octowe i alkoholowe. Przy braku infekcji, stanów zapalnych właściwsze będą niearomatyczne zioła moczopędne.

Układ mięśniowo szkieletowy

Chociaż większość działania przeciwskurczowego koncentruje w obszarze brzucha, wiele aromatycznych ziół ma działanie rozkurczające, które łagodzi napięcia, skurcze układu mięśniowo szkieletowego.

Zioła aromatyczne łagodzą napięcie mięśni poprzez działanie na nerwy. Bardziej konkretniej działa  smak ostry drażniący, do których należą m.in jeżówka, pluskwica groniasta, lawenda, lobelia, glistnik

• Rozluźniają ściśnięte, napięte, zwężone tkanki
• Rozkurczają blokady hamujące ruch, przepływ
• Uwalnia „wiatr” uśmierzają dolegliwości „ognia”, ochładzają, osuszają.

Zioła aromatyczne mogą łagodzić bóle stawów, stosowane miejscowo stymulując krążenie. Przy bardziej dotkliwych bólach warto je połączyć ze smakiem ostrym drażniącym. Zastosowania w formie herbatek, nalewek, kąpieli, olejków, maści.

Układ nerwowy

Jeden z najbardziej fascynujących aspektów natury rozpraszającej olejków lotnych jest ich działanie na system ośrodkowy układ nerwowy i limbiczny.
Tutaj zioła aromatyczne wykazują uzupełniające się działanie: stymulują i relaksują, pobudzają i rozjaśniają percepcję, rozluźniają napięcia, usuwają blokady fizyczne i emocjonalne.

Przy mgle umysłowej, braku koncentracji, kreatywności, ospałości, apatii zioła aromatyczne są najlepszym wyborem. Gdy potrzeba rozjaśnienia umysłu, usunięcia ciężkości ale i przy stagnacji depresyjnej, traumie, uczuciu żalu.  Aromatyczne pomagają rozproszyć stagnację, czy to fizyczną, czy emocjonalną.

Układ krążenia

Rozgrzewający charakter większości aromatycznych ziół  koreluje bezpośrednio z ich zdolnością do stymulowania krążenia.  Wiele z nich pomaga przy osłabionym krążeniu. Wskazane gdy skóra jest blada, chłodna w dotyku, marznące stopy i dłonie.

Aromaty o działaniu przeciwzapalnym, przeciwutleniającym pomagają przy problemach z sercem, ze słabym krążeniem obwodowym z podwyższonymi markerami c-reaktywnego białka (oznaka stanu zapalnego układu sercowo-naczyniowego). Organizm wówczas aż się prosi o rozgrzanie aromatycznymi ziołami, przyprawami, zwłaszcza gdy występuje powolne trawienie.

Stosuje się w postaci herbatek, nalewek a zwłaszcza doprawiając pikantniej posiłki.

Układ limfatyczny

Zioła aromatyczne bezpośrednio nie działają na układ chłonny, ale otaczające tkanki, umożliwiając ruch limfie. Poprawiając trawienie,  minimalizujemy przeciążenie naczyń limfatycznych jamy brzusznej. Ponadto działanie rozluźniające na układ nerwowy zmniejsza napięcie tkanki łącznej, co stwarza przestrzeń do swobodniejszego przepływu limfy.

Również zioła aromatyczne pomagają odprowadzać wilgoć i zimno ze śledziony, co wspomaga proces. Są wskazane gdy przekrwieniu naczyń limfatycznych towarzyszy napięcie, zwiększona ilość śluzu lub powiększenie wątroby. Odpowiednie będą nalewki i herbatki, przyprawianie potraw i kąpiele.

zrodlo:https://sekrety-zdrowia.org/

"Jałowiec w kuchni i domowej apteczce – przepisy z dawnych wieków "

 Jałowiec pospolity [Juniperus communis] znano już w czasach antycznych, nawet wcześniej.

Od niepamiętnych czasów uchodził za magiczny krzew obdarzony mocą przepędzania diabłów. A to z powodu wyglądu: jałowiec ma potrójne igły, trzy nasiona w szyszce utworzonej z trzech łusek. Gałązka jałowca noszona w ubraniu miała chronić przed urokami i czarami.

Jałowiec służył do okadzania. Na wieść o zarazie ludzie natychmiast biegli do lasu po jałowcowe gałązki. Palono je w kominkach, okadzano domy i gospodarstwa. Wszystko po to, by choroba nie dotknęła ludzi i stworzenie. I mieli rację, dziś dowiedziono naukowo, że okadzanie nie było wcale zabobonem.

Jałowiec pospolity

To wiecznie zielony krzew z rodziny cyprysowatych. Przeważnie niski, z rozwichrzonymi giętkimi, silnie kłującymi pędami. Rośnie ubogich, jałowych na glebach stąd nazwa.

Jagody jałowca zbiera się od października, po pierwszych przymrozkach do wczesnej wiosny (marzec). Jesienią są w pełni dojrzałe, mają mięsiste ciemnogranatowe lub czarne owoce pokryte sinawym nalotem. Po wysuszeniu będą doskonałym lekiem i przyprawą do bigosu, kiełbas, marynat, mięs. Ułatwią trawienie i pobudzają przemianę materii.

Jałowiec lecznicze działanie

Surowcem leczniczym są owoce jałowca, ciemnoniebieskie jagody. Po rozgryzieniu początkowo słodkawe, po chwili wyraźnie wyczuwa się gorzkawo, korzenny smak.

Jałowiec zawiera olejki eteryczne, liczne terpeny, flawonoidy, kwasy organiczne, gorycze, związki żywicowe, sole mineralne i dużo witaminy C. Ma niebywałą moc niszczenia drobnoustrojów chorobotwórczych, grzybów, bakterii.

Już sam zapach kującego drzewka zabija zarazki. Naukowcy skrupulatnie wyliczyli, że w czasie upału hektarowa plantacja jałowców wydziela 30 kg lotnych olejków bakteriobójczych.  [1]. Spacer wśród krzewów jałowca działa orzeźwiająco i wzmacniająco na organizm.

• Jagody jałowca działają moczopędnie, dezynfekują drogi moczowe
• Pomagają likwidować obrzęki spowodowane niedomaganiem nerek lub krążeniem
• Zwiększają wydzielanie soku żołądkowego i żółci
• Pobudzają perystaltykę jelit
• Działają przeciw drobnoustrojom, niszczą opornego na leki gronkowca złocistego [2] .
• Olejek jałowcowy wcierany w skórę łagodzi bóle reumatyczne, nerwobóle

Jałowiec w tradycyjnym zielarstwie

W dawnych wiekach owocami jałowca leczono dolegliwości pęcherza. W średniowieczu stał się panaceum niemal na wszystko. Stosowano go jako środek moczopędny, napotny i wzmacniający, na bóle żołądka i wątroby. Jagody jałowca żuto bądź gotowano. Wywar dolewano do kąpieli przy liszajach, wysypkach i podagrze.

Aromatyczne owoce jałowca mają działanie rozgrzewające, osuszające, ściągające.

Według medycyny chińskiej oddziałują na meridiany serca, śledziony i płuc. Oczyszczają nerki i wątrobę, rozgrzewają drogi oddechowe, usuwają flegmę.

Według Ajurwedy jałowiec ma naturę suchą i gorącą, redukuje zepsute vata dosha i kapha. Smak ostry, gorzki po strawieniu ostry.

Leczniczo stosuje się jagody, korę i olejki. M.in w zatruciach, bólach jelitowych, kolkach, wodobrzuszu, pasożytach, hemoroidach, wypadaniu odbytnicy, ostrych i przewlekłych stanach zapalnych.

Na kaszel zażywa się 2-3 g sproszkowanej kory z łyżeczką miodu. Gorzkie wywary z kory stosuje się przy gorączce, bólach stawów, biegunkach, bolesnych miesiączkach. W niedrożności jelit maślankę z rozdrobnionymi owocami jałowca, kminkiem ajowan i solą kamienną.

W kuchni i domowej apteczce

Jałowiec jedynym iglakiem, którego można bezpiecznie używać do wędzenia. Jedna zielona gałąź wrzucona do wędzarskiego żaru sprawi, że wędliny będą miały niepowtarzalny „dziki” smak, leśny aromat i bardziej apetyczny ciemniejszy kolor.

3-4 ziarnka dodane do marynaty poprawią smak mięsa.

Jałowiec przepisy lecznicze

Napar z jałowca

Łyżeczkę rozdrobnionych jagód jałowca zalewamy szklanką wrzątku. Zaparzamy 15 minut pod przykryciem. Przecedzony napar stosuje się 1-2 łyżeczki według potrzeb.

Napar jest środkiem bakteriobójczym, żółciopędnym, moczopędnym. Poprawia trawienie i funkcje wątroby. Kuracja trwa 4 tygodnie, po czym robi się 2 tygodniową przerwę.

Przy ostrym zapaleniu pęcherza pije się szklankę dziennie w kilku porcjach.  Napar można wykorzystać dodając do kąpieli przy chorobach reumatycznych, wycieńczeniu lub wcierając w skórę głowy by pozbyć się łupieżu.

Na układ pokarmowy

Żucie wysuszonych owoców jałowca jest sprawdzonym sposobem na zgagę, wzdęcia i nieprzyjemny zapach z ust. Kurację polecał ksiądz Kneipp, piszcząc „Znam wielu, których żołądek przepełniony gazami a wskutek tego osłabiony, został oczyszczony i wzmocniony tą pojedynczą kuracją”.

• Pierwszego dnia 4 ziarenka.
• Drugiego 5, codziennie zwiększając porcję o jedno
• Dochodzi do 15 i kolejno zmniejsza przeżuwaną porcję o jedno ziarenko.
• Ostatniego dnia kuracji powinno być 5 ziarenek.

Wino jałowcowe na pęcherz
2 garście rozgniecionych owoców jałowca zalać wodą powyżej surowca. Gotować na małym ogniu pół godziny. Do przecedzonego wywaru dodać 2 łyżki cukru i podgrzewać na małym ogniu, aż płyn zgęstnieje. Dolać litr czerwonego gronowego wina, wymieszać, przelać do butelek, odstawić na tydzień.

Pije się codziennie rano kieliszek W infekcjach pęcherza i dróg moczowych.

Przeciwbólowy olejek jałowcowy 

Wymieszany w stosunku 1:1 z olejem bazowym stosuje się do masażu. Pomaga w bólach stawów, korzonków, nerwobólach. W infekcjach górnych dróg oddechowych można wsmarować w klatkę piersiową.  Do inhalacji zatok przy katarze dajemy 5-6 kropli na miskę gorącej wody. Doustnie na problemy trawienne: 4 krople na łyżeczce miodu lub dodane do szklanki soku.

Maść na swędzenie
Indianie używali jałowca, by zmniejszyć świąd.

Do 1/3 kostki rozpuszczonego niesolonego masła, dodać 2 łyżki wosku pszczelego rozpuszczonego w osobnej miseczce. Dołożyć 5 łyżek rozgniecionych jagód jałowca i 3 łyżki zmielonych goździków. Po wystygnięciu nakładać na swędzące miejsca. Nie wycierać, poczekać aż wyschnie.

Jałowcówka przepis 

Do dużego słoja wrzucamy:

• Garść jagód jałowca
• Pół laski cynamonu
• 5 ziaren ziela angielskiego
• Łyżkę świeżo startej skórki pomarańczowej
• Łyżeczkę korzenia arcydzięgla

Zalewamy litrem spirytusu. Odstawiamy na 2 tygodnie. Po przefiltrowaniu przelewamy do butelek. Pije się po pół małego kieliszka. Stosuje przy niestrawności i początkach przeziębienia, gdy tylko zaczyna kręcić w nosie.

Warto wspomnieć gdzie i kiedy powstał gin – popularny angielski trunek. W  XVI wieku pewien holenderski aptekarz jako pierwszy użył jałowca do wyprodukowania nowego środka moczopędnego, któremu nadał nazwę gin.  Napój ten szybko się rozpowszechnił. Holendrzy chcąc się pochwalić nowym medykamentem, wyeksportowali trochę do Anglii, gdzie odnieśli sukces. Pisał o tym siedemnastowieczny londyński pamiętnikarz Samuel Pepys, wspominając swoją kurację za pomocą „strong water made with juniper”. [3]

zrodlo:https://sekrety-zdrowia.org/